Tuin Gladiatoren

Door Jake Cleaver, in Renature · 18-06-2021 01:00:00 · 0 Reacties

Wie is het die echt zou moeten bidden?

Ik zie niet vaak bidsprinkhanen, maar onlangs zag ik er een. Ik reed er langs op een landweggetje en stopte om hem hoog en fier op het asfalt te zien staan. Na een paar foto's te hebben gemaakt, dacht ik dat ik beter kon proberen hem aan de kant te krijgen, want hij was perfect gepositioneerd om geplet te worden door de volgende passerende auto. Dit was echter gemakkelijker gezegd dan gedaan, want in overeenstemming met al mijn vorige ontmoetingen met deze stoutmoedige insecten - deze kerel ging nergens heen. Hij maakte zich zo groot mogelijk en opende zijn vleugels dramatisch met grote flair en waardigheid. Ze doen me altijd denken aan Spaanse stierenvechters als ze dit doen, zwaaiend met hun cape en "Olé" zeggend. Totaal niet afgeschrikt door mijn vriendelijke suggesties dat de señor misschien beter verder kon gaan, kwam hij recht tegenover me staan alsof hij wilde zeggen: "Kom op dan, geef me je beste schot, man". Uiteindelijk vloog hij weg, maar ze schijnen nu wel in de buurt te zijn, en nadat een vriend van mij deze prachtige foto's had gemaakt van een paar die hij op zijn werk had gevonden, dacht ik dat dit een goed excuus zou zijn om meer te weten te komen over deze majestueuze en stoutmoedige insecten...

Er zijn 2400 soorten bidsprinkhanen in de wereld, en zoals je je kunt voorstellen zijn er een paar behoorlijk gek. Zo is er de spooksprinkhaan in Afrika, die niet te onderscheiden is van een dood blad. Of de kleine maar prachtige Maleise orchideeënsprinkhaan die zich in de mooie roze bloemen van orchideeën verstopt en een dodelijke val zet voor nietsvermoedende bestuivers. Maar hoe ongelooflijk al deze soorten ook zijn, ik stel voor dat we ons concentreren op de soorten die we hier in Portugal kunnen zien.

In het Portugees worden ze "louva-a-deus" genoemd en voor zover ik heb kunnen nagaan, zijn er twee soorten die je waarschijnlijk zult zien.

Er is de gewone Europese bidsprinkhaan (Mantis religiosa) en de kegelkopsprinkhaan (Empusa pennata). Hoewel ze allebei even groot zijn, zijn ze toch gemakkelijk uit elkaar te houden. De aanwijzing zit hem, toegegeven, in de naam. De kegelkopsprinkhaan heeft een kegel die boven zijn kop uitsteekt (het mannetje heeft ook twee ongelofelijke 'veerachtige' antennes) en ze kunnen een mengeling van groen, bruin en roze zijn. De Europese bidsprinkhaan daarentegen heeft gewoon 'normale' antennes en kan groen, bruin en geel zijn.

Maar laten we nu overgaan tot de meer universele kenmerken van deze bijna buitenaards uitziende wezens. Ze worden bidsprinkhaan genoemd omdat hun voorarmen zijn samengevouwen en het lijkt alsof ze bidden. Maar hoe meer ik te weten kwam over deze vraatzuchtige roofdieren, hoe meer het erop leek dat het hun prooi is die zou moeten bidden. Deze gevouwen onderarmen zijn in feite uiterst dodelijke wapens met een reeks scherpe weerhaken aan de binnenkant. Met vlijmscherpe precisie springen ze naar voren en klemmen en doorboren iedereen die te dichtbij komt. Eens ze hun slachtoffer gespiest hebben, dienen ze geen dodelijke beet toe. Neen. Ze willen hun voedsel zo vers dat het nog kronkelt, en beginnen zich onmiddellijk vol te stoppen om hun slachtoffers levend op te eten. Als ze klaar zijn vergeten ze nooit hun bestek af te wassen, en beginnen ze hun formidabele onderarmen minutieus schoon te maken, zodat ze de volgende keer weer klaar zijn om toe te slaan.

Ze hebben een behoorlijke eetlust en eten de dingen die je zou verwachten: vliegen, motten, krekels en sprinkhanen zijn een bijzondere favoriet. Maar, heel ongelooflijk, ze staan er ook om bekend grotere dingen aan te pakken, zoals kleine vogels, slangen en zelfs vissen. Geïnspireerd door de geweldige tv-serie 'The Durrells', besloot ik het boek 'My Family and Other Animals' van Gerald Durrell te lezen. Gerald beschrijft, over vier hele bladzijden, een episch gevecht tussen een bidsprinkhaan die hij Cicely noemt, en een huisgekko die Geronimo heet. Het zal niemand verbazen dat Cicely zich niet terugtrok en na een eerlijke waarschuwing, viel Geronimo aan. Om een lange strijd kort te maken, Geronimo kwam als overwinnaar uit de strijd (maar niet ongeschonden), wat ik wel verwacht had. Per slot van rekening, verwacht een insect echt een kans te hebben tegen een reptiel? Ik heb dit echter moeten heroverwegen, want tijdens het onderzoek voor dit verhaal zag ik een Youtube-video van een bidsprinkhaan die een hagedis (die van plan was hem op te eten) bij de nek grijpt en vastklemt. De hagedis zag er net zo geschokt uit als ik, en zelfs toen hij zich uit de voeten maakte en wist weg te komen, zat de bidsprinkhaan hem op de hielen en maakte het karwei af.

De vrouwtjes zijn groter dan de mannetjes en ze zijn de ultieme femme fatale. Ze eten namelijk graag hun partner op. Dit betekent dat, ook al zien ze er indrukwekkend uit als ze hun vleugels spreiden (om nog maar te zwijgen van de prachtige 'veer'-antennes van de mannelijke bidsprinkhaan), het mannetje waarschijnlijk niet moet proberen voor haar te poseren, want dan ziet ze hem waarschijnlijk als meer dan een snoepje voor het oog - en zal ze hem zelfs als lunch nemen. De beste kans voor het mannetje is dus om achter haar te sluipen. Dit kan lastig zijn. Omdat bidsprinkhanen hun kop 180 graden kunnen draaien. Het mannetje doet dus 'stop en ga', en bevriest telkens als ze omkijkt. Hij zwaait ook van links naar rechts op hun karakteristieke manier (om eruit te zien als een blaadje dat in de wind waait) en, als hij dicht genoeg in de buurt komt, springt hij er bovenop en, nou ja... klampt zich vast voor het leven. Zelfs dit is riskant, want ze kan zich nog steeds omdraaien en hem 'de kop afbijten'. Maar zelfs als hij zijn hoofd kwijt is, treedt zijn automatische mechanisme in werking en laat hem toch 'doorgaan'. Het voordeel hiervan is dat zij hem vaak leuker vindt zonder hoofd en hem langer laat blijven. Dit vergroot de kans dat zijn genen overgaan op de volgende generatie.

Volgens sommige theorieën vindt het mannetje het niet erg om opgegeten te worden, omdat hij waarschijnlijk toch niet lang meer te leven heeft (bidsprinkhanen leven hooguit een jaar) en zijn lichaam zou zijn manier kunnen zijn om 'voor zijn kinderen te zorgen', door ervoor te zorgen dat hun moeder sterk blijft en zonder haperen haar eieren legt.

Ik las echter dat deze theorie wordt betwist door sommige wetenschappers die opmerken dat, als het er op aan komt: "Het mannetje lijkt heel actief te proberen zijn kannibalisatie te vermijden".

In ieder geval vormt het vrouwtje een week of wat later een soort schuimige afzetting, de "ootheca" genaamd, die ongeveer 200 eieren bevat. Ze doen dit in de herfst en de ootheca verhardt zich rond de eitjes en beschermt ze tot ze in de lente uitkomen en een nieuwe generatie van deze onverschrokken insecten begint.

Ik moet zeggen dat ik, nu ik meer over ze te weten ben gekomen, blij ben dat ik, ten eerste, geen mannelijke bidsprinkhaan ben en, ten tweede, niet in de film 'Honey, I shrunk the kids' zit, want als ik zo klein was en buiten vastzat, zouden deze gladiatoren uit de tuin al snel angstaanjagend worden.



Gerelateerde artikelen


Commentaren

Wees de eerste die hierop reageert
Interactive onderwerpen, zend ons uw commentaar/mening aangaande dit artikel.

Houd er rekening mee dat The Portugal News geselecteerde commentaren kan gebruiken in de gedrukte editie van de krant.