De oprichting van een militaire alliantie tussen Australië, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten vorige week veroorzaakte een storm in een theepot, maar de echte actie vond elders plaats. In Washington hield de Quadrilaterale Veiligheidsdialoog (kortweg Quad) vrijdag zijn allereerste topontmoeting en bepaalde de partijen in de confrontatie tussen de grootmachten voor de volgende generatie.

Niemand was bereid het woord "China" hardop te zeggen, maar het "in toom houden" van China is evenzeer het doel van het Quad als het "in toom houden" van de Sovjet-Unie dat was toen 72 jaar geleden de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) werd opgericht. En net als de NAVO-landen toen, zijn de leden van het Quad vandaag gezamenlijk in de meerderheid, hebben zij meer wapens en zijn zij omsingeld door hun tegenstander.

De Verenigde Staten, India, Japan en Australië hebben meer dan twee miljard inwoners tegenover de 1,4 miljard van China, en economieën die opgeteld ongeveer twee keer zo groot zijn als die van China. Alle leden van het Quad behalve Japan hebben nog steeds een groeiende en relatief jonge bevolking, terwijl de bevolking van China snel vergrijst en volgens de voorspellingen tegen 2030 snel zal beginnen af te nemen.

In de westerse media wordt steeds vaker beweerd dat China nu "de grootste zeemacht ter wereld" heeft, maar dat is alleen als je elke roeiboot en rubberboot meetelt. In termen van serieuze marine-uitrusting heeft China een zesde van de tonnage van de Quad-marines, inclusief slechts twee vliegdekschepen tegen 15 voor de Quad en twaalf nucleair aangedreven onderzeeërs tegen 69.

Dus waar gaat dit allemaal over? De Chinezen zijn duidelijk niet uitgerust voor een poging tot wereldverovering, en de heersers van het land zijn duidelijk ook niet geïnteresseerd in het verspreiden van hun ideologie. Ze geloven er zelf niet eens in: Het communisme is een retorisch excuus voor een autoritair eenpartijstelsel, maar de economie is kapitalisme "met Chinese kenmerken".

Ook aan de zijde van de Quad is de motivatie niet echt ideologisch. Alle vier de leden zijn democratische landen, en in de Verenigde Staten is het normaal om elke buitenlandse oorlog af te schilderen als een verdediging van "vrijheid" en "democratie", maar democratische landen die niets met deze strijd te maken hebben (in Europa, Latijns-Amerika, zelfs Canada) staan niet in de rij om zich bij het Quad aan te sluiten.

Oppervlakkig gezien gaat het om kleine territoriale kwesties rond de perimeter van China, maar net onder de oppervlakte gaat het om pure macht in een bijna abstracte zin. De Verenigde Staten zijn de afgelopen 75 jaar de belangrijkste macht ter wereld geweest, en China is een uitdager met zijn eigen gevoel van manifest lot.

Voor Japan en India, minder belangrijke grootmachten die kleine grensgeschillen hebben met China, is een alliantie met de Verenigde Staten een goedkope en handige verzekeringspolis. Voor Australië, dat voortdurend nerveus is over het feit dat het als westers land helemaal alleen staat in Azië, is een alliantie met Amerika sinds het einde van het Britse keizerrijk de enige basis van het defensiebeleid geweest.

Moeten we wanhopen dat slechts dertig jaar na het einde van de laatste Koude Oorlog, we op weg zijn naar een nieuwe? In het geheel niet. We hebben geluk dat we de vorige zonder oorlog hebben doorstaan, en we hebben nog meer geluk dat het zo lang heeft geduurd voordat de volgende georganiseerde confrontatie tussen de grote mogendheden op gang kwam.

Deze confrontaties zijn normaal, zelfs cyclisch, en zij hebben zich de laatste 400 jaar met tussenpozen van ongeveer een halve eeuw voorgedaan. Wat hen drijft, ongeacht wat de mensen zichzelf op dat moment wijsmaken, is meestal de differentiële groei van de macht van de grote staten.

Sommige groeien sneller, andere langzaam of helemaal niet, en na een halve eeuw of zo voelt een voorheen laaggeplaatste staat zich machtig genoeg om de heersende leider uit te dagen. De leider gaat altijd op de uitdaging in, en daar gaan we weer.

Dat is wat er nu gebeurt. Het gaat niet om 'vrijheid' of 'socialisme' of het recht van scheepvaart in de Zuid-Chinese Zee. Het gaat om de pikorde, puur en simpel - en het hoeft niet te eindigen in een grote oorlog. Vroeger eindigden deze cycli altijd in zo'n oorlog, maar de laatste keer niet, en deze keer misschien ook niet.

De laatste eindigde vreedzaam omdat de uitdager geen kracht meer had: de oude Sovjet-Unie stortte economisch gewoon in. Het is onwaarschijnlijk dat China zal instorten, maar het groeit economisch niet meer zo snel, en de dreiging van de opwarming van de aarde zou beide mededingers uiteindelijk kunnen afleiden van deze dwaze wedstrijd.

Het zou ook een andere kant op kunnen gaan, vooral als president Xi Jinping zou besluiten Taiwan binnen te vallen, maar de meeste irritaties die worden aangevoerd om de militarisering van de Quad te rechtvaardigen - Hongkong, de behandeling van Oeigoeren in Xinjiang, China's acties aan de Indiase grens, enzovoort - vormen geen bedreiging voor de internationale orde.

En dan zijn er nog kernwapens, de andere belangrijke reden waarom de 40 jaar durende confrontatie tussen de VS en de Sovjet-Unie niet in een wereldoorlog eindigde.

Kop op. Het zal misschien nooit gebeuren.