Na meer dan 25 jaar onderhandelen, na zoveel diplomatieke, politieke en economische inspanningen, kan ik niet accepteren dat deze overeenkomst op instorten staat als gevolg van besluiteloosheid, angst of populisme.

Ik zeg het ronduit: als we deze overeenkomst laten vallen, zal dat een gigantische strategische fout zijn voor Europa. En het zal een fout zijn die we duur zullen betalen, niet alleen nu, maar ook in de komende decennia.

Als je luistert naar de deskundigen die deelnamen aan het Euro-Amerika Forum, wordt nog duidelijker wat vanzelfsprekend zou moeten zijn: deze overeenkomst heeft het potentieel om de economie aan beide zijden van de Atlantische Oceaan te transformeren. We zouden een economische ruimte op wereldschaal kunnen creëren, die in staat is om onze concurrentiekracht te versterken, nieuwe markten te openen, investeringen aan te trekken en relaties te consolideren die historisch gezien natuurlijk en voordelig zijn voor beide partijen. Europa zou aan bereik, invloed en mondiale onderhandelingscapaciteit winnen. Mercosur zou aan concurrentiekracht, technologie, duurzaamheid en stabiliteit winnen. Het is een van die zeldzame win-win deals.

En toch blijven we geblokkeerd.

Wat me echt bang maakt zijn niet de technische verschillen. Het is de politieke dynamiek. We leven in een tijdperk waarin populisme de media domineert, waarin desinformatie een wapen is geworden, waarin autocratieën en militaire regimes wereldwijde verhalen manipuleren, waarin het publieke debat wordt besmet door gefabriceerde angsten. Er zijn mensen die geloven, of willen doen geloven, dat het openen van markten Europa verzwakt. Het tegendeel is waar. Ons afsluiten van de wereld maakt ons irrelevant.

Ik maak me zorgen dat Europa, in een tijd waarin de wereld een terugkeer naar protectionisme, nationalisme en de cultus van 'ieder voor zich' meemaakt, niet doet wat het altijd het beste heeft gedaan: bruggen bouwen, allianties vormen, zijn invloed versterken door samenwerking, handel en diplomatie.

Het is pijnlijk om dit toe te geven, maar de waarheid is dat als we december bereiken zonder een overeenkomst, het een daverende mislukking zal zijn. En een vermijdbare mislukking.

Een mislukking omdat we dan de kans missen om een van de grootste vrijhandelszones ter wereld te creëren. Een mislukking omdat we achterop zullen raken bij andere blokken die zonder aarzelen vooruitgang boeken. Een mislukking omdat de Europese Unie in een tijdperk dat wordt gekenmerkt door militaire machten die hun toevlucht nemen tot geweld, desinformatie en intimidatie, geen tekenen van strategische zwakte mag vertonen. Een mislukking omdat we, nu we de open democratieën het hardst nodig hebben om ons te verenigen, een geschenk geven aan de krachten die ons verdeeld willen zien.

En bovenal zal het een mislukking zijn omdat deze overeenkomst iets veel groters vertegenwoordigt dan tarieven en quota. Het vertegenwoordigt een wereldbeeld dat gebaseerd is op wat ons verenigt: waarden, transparante handel, duurzaamheid, dialoog, samenwerking. Het vertegenwoordigt het idee dat Europa en Latijns-Amerika meer kunnen zijn dan incidentele partners. Ze kunnen een pool van stabiliteit, vrijheid en welvaart zijn in een wereld die steeds instabieler wordt.

Het is voor mij moeilijk te accepteren dat na zoveel werk, zoveel vooruitgang en zoveel jaren onderhandelen, dit alles in één politieke adem kan verdwijnen. Het zou betekenen dat een historische kans wordt veranderd in een voetnoot. Het zou de toekomst inruilen voor aarzeling. Het zou toestaan dat kleine angsten grote beslissingen nemen.

Ik geloof oprecht dat deze overeenkomst meer dan belangrijk is. Het is dringend. Het is strategisch. Het is Europa dat zich laat gelden. En het is Mercosur die zich consolideert. Het is het soort overeenkomst dat laat zien dat de democratische wereld nog steeds weet hoe ze moet samenwerken. Ik hoop dat we deze kans niet voorbij laten gaan. Want als we dat doen, kan wat vandaag slechts bezorgd is, morgen in spijt veranderen.