Eng, toch? Vooral omdat ik het niet heb over een asteroïde van het type "die misschien de atmosfeer binnendringt en ons een mooie lichtshow geeft", maar over een echte asteroïde. Het soort dat een eigen Wikipedia-pagina heeft en een verwachte inslagzone ter grootte van Frankrijk. Laten we eens aannemen dat het twaalf maanden duurt voordat het spel voor de hele beschaving voorbij is. Hoe grimmig is dat?

Hollywood wil ons doen geloven dat de mensheid zou reageren door samen te werken. Regeringen zouden samenwerken, Bruce Willis zou zijn hoofd kaalscheren, iemand bij NASA slaan en ons allemaal redden met nog maar vijf minuten te gaan. Dit was natuurlijk altijd absolute onzin.

Wat er zou gebeuren is waarschijnlijk meer zoals dit. De eerste 48 uur zou niemand het geloven. De wetenschappers zouden een persconferentie houden, met grafieken, animaties en een kerel met een laserpointer die zou zeggen: "Dit is een statistisch significante gebeurtenis op het niveau van uitsterven". Onmiddellijk zou iemand op sociale media reageren: "Grappig dat deze 'asteroïde' verschijnt net nu ze de accijnzen op brandstof weer willen verhogen." Binnen enkele uren zouden er YouTube-video's zijn met de titel "ASTEROID HOAX EXPOSED" waarin een man met een enorme koptelefoon uitlegt dat stenen niet door de ruimte kunnen reizen omdat "de ruimte een simulatie is" en dat de inslag van de asteroïde een leugen is die gepland is door "de diepe staat" en dat het allemaal de schuld is van Donald Trump en Nigel Farage.

Regeringen zouden in paniek raken, er zouden spoedberaadslagingen worden gehouden, niet om de asteroïde te stoppen, maar om ruzie te maken over wie de schuld krijgt als hij uiteindelijk inslaat. De Amerikanen zouden de Chinezen beschuldigen van het "niet delen van asteroïde-gegevens". De Chinezen zouden de Amerikanen beschuldigen van het "bewapenen van ruimterotsen". Europa zou een commissie vormen om te beslissen welk lettertype gebruikt moet worden voor openbare informatiefolders. De Britse regering zou onmiddellijk een "robuuste en wereldwijd toonaangevende strategie ter voorbereiding op asteroïden" aankondigen, met een (0800) hulplijn die niet werkt en een website die crasht onder de druk van mensen die proberen uit te zoeken of Kent nog wel bestaat. En dan, onvermijdelijk, zou iemand het politiseren. De ene partij zou zeggen dat de asteroïde het directe resultaat is van jarenlange onderfinanciering van de wetenschap. Een andere partij zou volhouden dat als we niet uit de EU waren gestapt, een gezamenlijke inspanning van het VK en de EU de dag en de planeet had kunnen redden.

De reactie van het publiek zou netjes in vier kampen verdeeld zijn. De eerste groep zou in paniek raken. Supermarkten zouden binnen een paar uur worden leeggehaald, niet van eerste levensbehoeften zoals medicijnen of batterijen, maar van toiletpapier, prosecco en gedroogde pasta. Er zou gevochten worden om tomaten in blik, iemand zou quinoa hamsteren, ook al vindt niemand het eigenlijk lekker.

De tweede groep zou alles ontkennen. Deze mensen zouden vakanties blijven boeken en volhouden dat "ze al jaren het einde van de wereld voorspellen". Ze zouden nog steeds van plan zijn om naar Benidorm te gaan, alsof de asteroïde beleefd had toegestemd om te wachten tot zij hun vakantie hadden gehad.

De derde groep zou de hele zaak te gelde maken. Beïnvloeders zouden zichzelf filmen terwijl ze in ringlichten huilen. Survivalgoeroes zouden cursussen "Asteroid Ready" van 499 pond verkopen, waarin ze ons leren hoe we een bunker van pallets moeten bouwen en dan maar hopen. Er zouden gemerkte hoodies komen met #AsteroidLife in een grijs lettertype. Netflix zou een zesdelige documentaire laten maken door iemand die dramatisch fluistert over "een rots die alles veranderde". Amazon zou geen telescopen meer verkopen zodat mensen kunnen staren naar het ding dat hen gaat doden.

En de vierde groep? Die zijn het meest irritant. Ze zouden klagen dat de waarschuwingen voor asteroïden te alarmistisch of niet alarmistisch genoeg zijn en dat de inslagkaart verwarrend is.

Nu zou je denken dat met nog een jaar te gaan, de mensheid zich zou verenigen om te proberen het te stoppen. We hebben tenslotte raketten, we hebben kernwapens en we hebben zelfs Elon Musk, die al jaren zit te popelen om iets dramatisch de ruimte in te schieten. Maar hier is het probleem. Overeenstemming bereiken over hoe de asteroïde te stoppen zou minstens 11 van de resterende 12 maanden in beslag nemen.

Eén plan zou zijn om er voorzichtig een duwtje tegenaan te geven met een ruimteschip. Een ander plan zou zijn om hem helemaal op te blazen. Weer een ander stelt voor om hem wit te schilderen om zonlicht te weerkaatsen. Iemand zou "gedachten en gebeden" voorstellen en Greta Thunberg zou er terecht op wijzen dat de asteroïde niet het echte probleem is.

Dan komen de advocaten. Als we de asteroïde afbuigen en hij ergens anders inslaat, wie is er dan verantwoordelijk? Als hij in verschillende stukken breekt en één ervan België platgooit, krijgen de Belgen dan een schadevergoeding? Kun je een asteroïde eigenlijk wel aanklagen? Over deze vragen zou uitvoerig gedebatteerd worden terwijl de asteroïde met 30.000 mijl per uur steeds dichterbij komt.

Uiteindelijk zou een missie worden goedgekeurd. Het budget zou overschreden worden, het schema zou achterlopen en het personeel zou deels bestaan uit mensen die ooit de Commonwealth Games organiseerden. De lancering zou worden uitgesteld omdat er geen klembord kan worden gevonden en een stevige noordenwind de veiligheid in gevaar brengt. Als hij dan eindelijk opstijgt, ontdekt iemand dat een cruciaal onderdeel is uitbesteed aan de laagste bieder en niet overleeft bij temperaturen boven kamertemperatuur. Oeps!

Ondertussen zou het normale leven doorgaan op de meest bizarre manier denkbaar. Mensen zouden nog steeds naar hun werk gaan, nog steeds klagen over het verkeer, nog steeds kibbelen over de vraag of elektrische auto's slechter zijn dan diesel, terwijl het eerlijk gezegd over negen maanden niet meer uitmaakt waarin je rijdt omdat er geen wegen meer zijn om op te rijden. Er zouden laatste concerten zijn, laatste voetbalwedstrijden en eindeloze "laatste kans" op toerisme, zodat de reisorganisaties vette winsten kunnen maken die ze nooit zullen kunnen uitgeven. We zouden Parijs kunnen zien voordat het verdampt, voor 6.999 pond. Ryanair zou extra geld vragen voor stoelen met uitzicht bij het raam op de inslag en de asteroïde zou natuurlijk duidelijk zichtbaar zijn vanaf de Alentejo.

Terwijl de laatste weken grimmig naderden, heerste er een vreemde kalmte. Nieuwslezers zouden net iets te veel glimlachen, het weerbericht zou lichtelijk belachelijk lijken met zonnige perioden in het noorden en totale vernietiging in het zuiden tegen zaterdagavond. Geweldig.

Op de laatste dag zouden politici toespraken houden over menselijke veerkracht. Miljardairs zouden zich terugtrekken in bunkers die ze al jaren stilletjes aan het bouwen zijn. Alle anderen zouden zich met vrienden, familie of volslagen vreemden verzamelen in cafés, op stranden of in tuinen terwijl ze wezenloos naar de hemel staren. En wanneer de asteroïde uiteindelijk door de atmosfeer schiet, zou er nog een laatste, zeer menselijke reactie zijn. Iemand, ergens, zou omhoog kijken en zeggen. "Oh. Mijn God, dat is veel groter dan ze zeiden."

En in dat korte, spectaculaire en terminale moment zou het overduidelijk worden dat het einde van de wereld niet kwam met heldendaden, eenheid of grootse oplossingen. Het kwam met argumenten, incompetentie, domme memes en haperende overheidswebsites. Meer een geval van "Ahh-my-giddy-aunt!" dan van Armageddon.