1. Je hebt Angkor Wat vaak genoemd als uitgangspunt. Wanneer begon het verhaal van De rode zijde jurk vorm te krijgen?

Het verhaal begon in 2015 tijdens een schrijfretraite in Siem Reap, Cambodja. Al heel lang daarvoor had ik een hardnekkig gevoel dat ik een roman wilde schrijven, maar ik wist niet waar ik moest beginnen. Het was geen duidelijk concept. Het was er gewoon, stilletjes aandringend.

Op de retraite verscheen Claudette. Ik zag haar uit een taxi stappen voor het Raffles Hotel, met een breedgerande witte Panama hoed op en een donkere zonnebril. Ze was elegant en beheerst, maar iets in haar voelde onopgelost. Ik schreef de openingsalinea die week, en het blijft de opening van de roman.

Terwijl ik haar verhaal volgde, ontstond er geen plot maar een vraag: wat gebeurt er met de delen van onszelf die begraven raken als we opgroeien? Van buitenaf kan het leven er compleet uitzien. Van binnen wacht er misschien iets onder verantwoordelijkheid en verwachtingen.

2. Waren er momenten waarop het verhaal je verraste - of waarop het schrijfproces je veranderde?

Het verhaal verraste me constant, vooral in de eerste versie. Ik ging zitten zonder te weten wat er zou gebeuren, en plotseling kwam er een scène op gang: een hotellobby vol warmte, zijde tussen vingers, een blik uitgewisseld door een kamer. Het voelde minder als uitvinden en meer als ontdekken. Het plezier van het opbouwen van een wereld was onverwacht. Personages vonden hun eigen stem. Plaatsen kregen sfeer. Schrijven via de zintuigen, via geur, tast en geluid, verdiepte het emotionele landschap.

Als schrijven ontdekken was, dan was afmaken discipline. Herschrijven werd het echte werk, steeds weer terugkeren tot het geheel bij elkaar bleef. Het proces veranderde me stilletjes. Jarenlang ging mijn professionele werk op het gebied van innovatie hand in hand met een meer privé creatief leven. Het voltooien van de roman bracht deze strengen samen. Wat ooit parallel voelde, voelt nu geïntegreerd.

3. Veel lezers hebben het over een gevoel van "ertussenin zitten" in het verhaal. Is dat iets wat je persoonlijk hebt gevoeld?

Ik heb twaalf jaar in Zuidoost-Azië gewoond en die ervaring heeft mijn begrip van identiteit een nieuwe vorm gegeven. Als je zo lang buiten de cultuur leeft die je gevormd heeft, begin je jezelf anders te zien. Je merkt op wat is geërfd, wat is gekozen en wat in de loop van de tijd verandert.

Door daar te wonen kreeg ik meer aandacht voor plaats. Licht, hitte, moessonregen, de dichtheid van het lawaai in een stad, dit zijn geen achtergronddetails. Ze beïnvloeden het lichaam en de verbeelding. Bij het schrijven leunde ik bewust op de zintuigen. Hoe voelt een kamer? Hoe beweegt zijde tegen de huid? Hoe verandert vocht het tempo van een gesprek? Die texturen werden deel van de emotionele wereld van het boek.

Mijn komst naar Portugal betekende een andere verschuiving. Na jaren van beweging verlangde ik niet alleen naar stilte, maar ook naar saamhorigheid. We kozen ervoor om in een klein Portugees stadje ten zuiden van Lissabon te gaan wonen in plaats van in een internationale enclave, omdat we wilden dat het dagelijkse leven ons van binnenuit zou vormen. Ik hecht nog steeds veel waarde aan reizen, maar het heeft iets stevigs om ergens bij te horen terwijl je het met een frisse blik bekijkt.

4. De rode zijden jurk is een krachtig symbool. Waar staat die nu voor?

Ik werd omringd door zijde in de boetiekjes en markten van Phnom Penh en Siem Reap. Overal was kleur: dieproden, gepolijste goudtinten, stoffen die het licht vingen. Daar kreeg het beeld van de rode zijden jurk voor het eerst vorm. In de roman wordt het een keerpunt. Elke keer dat Claudette voor rood kiest, verandert er iets, niet dramatisch, maar weloverwogen. De jurk is een uiterlijk teken van innerlijke verandering. Rood draagt aanwezigheid in zich. Zijde bevat sensualiteit en zachtheid. Samen weerspiegelen ze een centrale spanning in het verhaal: kracht en kwetsbaarheid die tegelijkertijd bestaan.

Claudettes beslissingen zijn niet eenvoudig. Ze worden gevormd door concurrerende loyaliteiten en verlangens. Wat mij interesseerde was het moment van innerlijke herkenning wanneer ze zich realiseert dat iets in haar leven niet langer past en begrijpt dat verandering consequenties met zich meebrengt.

5. Hoe zag het schrijfproces er voor jou uit?

Het meeste schrijfwerk gebeurde 's ochtends vroeg, voordat de eisen van de dag begonnen. Ik stond op rond 6:30 en werkte een paar rustige uren. Toen het manuscript werd bewerkt, werden de avonden en weekenden onderdeel van het ritme.

Schrijven is niet romantisch. Het vereist terugkeer. Je komt opdagen, of de inspiratie nu aanwezig is of niet, en geeft vorm en nieuwe vorm totdat het geheel coherent aanvoelt.

Nu is de focus verschoven. Pas sinds kort besef ik dat ik meer heb geschreven dan een boek. Het verhaal draagt zijn eigen sfeer met zich mee, een manier van zien en voelen, en ik onderzoek hoe het verder kan leven dan de pagina door middel van samenkomsten en artistieke samenwerkingen die geworteld zijn in plaats, kunst, eten, stof, geur en gesprek.

6. Als lezers maar één ding meenemen uit het boek, wat zou dat dan moeten zijn?

Ik hoop dat het boek een pauze inlast. Een moment van stille herkenning. Niet per se een dramatische heruitvinding, maar een zachte vraag: wat vraagt er in mij naar boven te komen? Waar heb ik geleefd aan de oppervlakte van mijn eigen leven? Soms hoeven we alleen maar beter te luisteren - om op te merken wat levendig voelt, wat verminderd aanvoelt en waar moed stilletjes onder het oppervlak ligt te wachten.

De eerste openbare bijeenkomst in Lissabon rond The Red Silk Dress wordt gehouden in The Vintage Hotel & Spa op dinsdag 31 maart om 19:00 uur, in creatieve samenwerking met de Zweedse kunstenares Ingela Johansson. De avond brengt lezen, kunst en gesprek samen, en staat open voor lezers. Details zijn beschikbaar op
www.theredsilkdress.com