Net als veel ouders van tieners willen we dat onze kinderen opgroeien tot meelevende volwassenen met sterke vriendschappen, zinvol werk en een gevoel van doelgerichtheid. Maar ouderschap heeft een manier om je nederig te maken. Hoe hard we het ook proberen, we realiseren ons al snel dat we niet alles in de hand hebben. We kunnen onze kinderen niet beschermen tegen elke teleurstelling, invloed of strijd. Maar wat we wel kunnen doen, is een basis leggen voor iets diepers dat vorm geeft aan hoe ze zichzelf, anderen en de wereld om hen heen zien.

Voor mijn vrouw en mij is het geloof in Christus dat fundament geweest. Het heeft vorm gegeven aan onze kijk op het doel, relaties, compassie en wat echt belangrijk is in het leven. Daarom hebben we een groot deel van ons leven besteed aan het helpen van anderen, vooral jonge mensen, om datzelfde fundament voor zichzelf te ontdekken.

Toen we in de Verenigde Staten woonden, hebben we jarenlang een jeugdgroep voor tieners geleid in onze kerk. Na verloop van tijd kwamen er steeds meer jongeren, vaak uit gezinnen met weinig of geen kerkelijke achtergrond. Ze kwamen met eerlijke vragen over het leven, lijden, relaties, identiteit en God. Maar na een tijdje merkten we iets belangrijks: informatie alleen gaat niet ver genoeg. Jonge mensen hebben niet alleen behoefte aan lezingen over geloof of waarden. Ze hebben ook kansen nodig om zelf compassie, dienstbaarheid, gemeenschap en geloof te ervaren.

Dat bracht ons ertoe om samen te werken met de organisatie Urban Promise. Jarenlang namen we groepen middelbare scholieren mee op een reis van een week naar Honduras om samen met de plaatselijke jeugd te werken in naschoolse programma's voor kinderen.

Onze studenten hielpen kinderen met huiswerk, levensvaardigheden, speelden spelletjes en gaven bijbelles ondanks taalbarrières. s Avonds brachten ze tijd door met lokale tieners om te voetballen, maaltijden te delen en te praten over het leven en het geloof. Eén moment is me al die jaren later bijgebleven. Een student uit onze groep barstte in tranen uit nadat hij had opgemerkt dat veel van de kinderen zorgvuldig gebruikte potloden tot op de kleine stompjes gebruikten omdat het moeilijk was om ze te vervangen. Hij zei: "We hebben zoveel en we staan er nooit bij stil om het te waarderen." Er viel onze groep nog iets anders op. De Hondurese tieners waren ongelooflijk gul. Als ze kauwgom, snoep of eten hadden, gaven ze dat eerst aan anderen. Hun geloof was niet alleen iets waar ze over praatten; het vormde hun manier van leven, zelfs in de kleine dingen.

Langzaam begonnen onze leerlingen ook te veranderen. Wat begon als ideeën en concepten over geloof die in een jeugdgroep werden besproken, werd iets echts en persoonlijks toen ze hun eigen geloof ontwikkelden. Veel van die leerlingen kozen later voor een loopbaan in het onderwijs, de gezondheidszorg, de advocatuur, de publieke dienstverlening en het opbouwwerk omdat ze iets ontdekten dat groter was dan zijzelf. Ze realiseerden zich dat een zinvol leven niet alleen gebaseerd is op comfort of succes. Die dingen alleen zijn nooit genoeg. Een zinvol leven groeit als we leren onze naaste lief te hebben, anderen te dienen en in te zien dat ons leven een verschil kan maken.


De jeugdgroep zelf veranderde ook. Gesprekken werden dieper. Vriendschappen werden sterker. Ouders gingen mee op dienstreis, hielpen als begeleiders en raakten betrokken bij het gemeenschapsleven van de kerk.

Een van de grote inzichten van het christelijk geloof is dat liefde echt wordt als ze wordt geleefd. Mededogen, vergevingsgezindheid, vrijgevigheid en dienstbaarheid zijn niet alleen maar idealen om te bewonderen; ze zijn bedoeld om in praktijk te brengen.

Daarom wil ik ouders hier in de Algarve voorzichtig aanmoedigen om te overwegen hun kinderen in contact te brengen met een geloofsgemeenschap. Niet omdat kerken perfect zijn, want dat zijn ze geen van allen, maar omdat gezonde geloofsgemeenschappen jonge mensen iets kunnen geven wat in het moderne leven steeds zeldzamer wordt: erbij horen, een doel, begeleiding en mogelijkheden om anderen te dienen. Deze ervaringen in een geloofsgemeenschap kunnen een blijvende stempel drukken op het leven van een jongere. En soms veranderen ze ons als ouders ook!

In het begin van Jezus' bediening nodigde hij mensen uit om hem te volgen met twee eenvoudige woorden: "Kom en zie."

Het was een uitnodiging voor een manier van leven die geworteld was in geloof, gemeenschap, doel en liefde. Misschien is die uitnodiging vandaag de dag nog steeds de moeite waard om te onderzoeken, zowel voor je kinderen als voor jezelf? Kom en zie!

Over ds. Steve Chisholm

Ds. Steve Chisholm woont sinds twee jaar met zijn vrouw en twee tienerdochters in de Algarve. Hij komt oorspronkelijk uit de Verenigde Staten en is voorganger van Christ the King Church, een Engelstalige gemeente in Almancil. De afgelopen 30 jaar is Steve werkzaam geweest in de bediening en heeft hij jongeren, gezinnen en volwassenen geholpen om zich lokaal en wereldwijd te verbinden met God, elkaar en de gemeenschappen om hen heen.