Ik zal waarschijnlijk op mijn vingers getikt worden voor deze opmerking, maar waarom bouwen ziekenhuizen geen parkeergarages die groot genoeg zijn?

Ik ben de laatste tijd heen en weer geweest naar verschillende ziekenhuizen, en elk van hen heeft een onbedoelde keep-fit wandeling met zich meegebracht voordat ik ook maar een voet door de deur zette. Ik kwam ademloos en opgewonden aan, mijn haar in de war, met een lichte glans van zweet op mijn voorhoofd. De bloeddruk is waarschijnlijk ook heel hoog.

Parkeerproblemen verwacht

Ik weet dat er een parkeerprobleem zal zijn en ik laat altijd voldoende tijd om te anticiperen dat er waarschijnlijk een probleem zal zijn. En ja hoor, dan haal ik opgelucht adem na het rijden door het verkeer en misschien na het lezen van de kaart op een GPS - waar overigens de instructie om 'linksaf te slaan naar Rua de...(een of ander) niets te maken heeft met hoe het eruit ziet, als je het geluk hebt dat je een wegnaam ziet terwijl je voorbij flitst. Je begeeft je dan op vreemd terrein en vraagt je af waar je 'keer om' of 'herberekenen' hoort, maar tegen die tijd ben je zeker verdwaald.

Credits: Pexels; Auteur: Kindel Media;

Als je eindelijk 'je bestemming hebt bereikt', sluit je je aan bij de rij Would-Be Parkers die rond het parkeerterrein rijden, als katten die wachten om een muis te bespringen. Degene die een achteruitrijdende auto ziet en het dichtst bij is, krijgt de prijs van de parkeerplaats. Deze week had ik een grappige ervaring. Ik had geluk gehad met een krappe parkeerplaats aan de achterkant van het parkeerterrein, en toen ik later terug naar de auto draafde met de sleutels opvallend bungelend - een duidelijke uitnodiging aan would-be-parkeerders dat er een plekje vrij kwam - voelde ik 'ogen-op' van de vele rondrijdende auto's, die allemaal gefrustreerd raakten bij de gedachte dat ze een afspraak zouden missen, of erger nog, misschien de laatste momenten zouden missen van iemand die op sterven na dood was. Ik wurmde me in mijn auto en merkte een witte auto op die zo dicht bij me geparkeerd stond dat ik niet genoeg ruimte had om achteruit te rijden om hem binnen te laten. Hij stond aan de kop van de would-be-parkeerders, allemaal in de rij, en helaas voor hem, in zijn opwinding om mijn plek over te nemen, reed hij achteloos achteruit tegen de man achter hem aan.

Credits: Pexels; Auteur: DΛVΞ GΛRCIΛ;

Humeur verloren

Nou, over driftbuien gesproken! Beide mannen, oud genoeg om beter te weten, stapten uit hun respectievelijke auto's en schreeuwden het uit, compleet met armzwaaien en vingerwijzen. Ik denk altijd dat Portugezen (bij voorbaat sorry) ruzie maken als ze een heel normaal gesprek voeren, maar dit was een showstopper. Ik dacht dat ik me maar moest verschansen en wachten tot de eerste vuist zou vallen, want ik was toch al een ongenode getuige van hun respectieve woede-uitbarstingen. Uiteindelijk krabbelde Mr White Car terug, haalde zijn schouders op en realiseerde zich dat ik er niet uit kon om de felbegeerde plek vrij te maken en stond chagrijnig 'een beetje naar links, een beetje naar rechts' handgebaren te maken tot ik vrij was.

Het punt dat ik probeer te maken is dat ziekenhuizen net als Topsy zijn - (een jong personage uit het boek 'Uncle Tom's Cabin') ze 'groeien en groeien', en er zullen steeds meer mensen komen opdagen voor steeds meer afspraken met steeds meer auto's. Zou het niet logisch zijn als ziekenhuizen zich ook zouden bezighouden met het maken van afspraken? Zou het niet logisch zijn voor planners om te anticiperen op groei wanneer ze voor het eerst pen op papier zetten? Ik zeg het maar.