W wieku 12 lat poślubiła Henryka, księcia Śląska, i razem mieli siedmioro dzieci. Pomimo swojego szlacheckiego statusu, Jadwiga prowadziła głęboko pobożne życie, praktykując pokutę i post nawet na dworze. Była znana z chodzenia boso po lodzie i śniegu, aby uczestniczyć w codziennej mszy. Kiedy ksiądz podarował jej buty, a później zapytał, dlaczego nadal chodzi boso, wyjawiła, że nosi je pod pachami, mówiąc: "Zawsze je tam noszę".

Święta Jadwiga była niestrudzoną orędowniczką ubogich, wdów i sierot. Założyła kilka szpitali dla chorych i trędowatych i zadbała o to, by nikt nie opuścił jej obecności bez pocieszenia. Pewnego razu spędziła dziesięć tygodni ucząc ubogą kobietę Modlitwy Pańskiej.

Po śmierci ukochanego męża, Jadwiga odpowiedziała z niezachwianą wiarą: "Czy sprzeciwiłabyś się woli Boga? Nasze życie należy do Niego". Później wstąpiła do klasztoru w Trebnitz, gdzie zmarła w 1243 roku.