Został legitymizowany dekretem królewskim, gdy miał rok. Oznaczało to, że otrzymał dobre wykształcenie. W wieku 13 lat został paziem królowej Leonardy, a w wieku 16 lat poślubił bogatą wdowę. Mieli troje dzieci, dwóch chłopców, którzy zmarli w niemowlęctwie, oraz córkę Breatriz, która poślubiła Afonsa, syna króla Jana 1.

Nuno rozpoczął służbę wojskową w wieku zaledwie 13 lat. Po śmierci króla Portugalii Ferdynanda 1, jego jedyną spadkobierczynią została Beatrycze, żona Jana 1 Kastylijskiego. Aby zachować portugalską niezależność, szlachta dworska poparła roszczenia przyrodniego brata zmarłego króla, Jana z Aviz, do objęcia tronu. Nuno Alvares został mianowany konstablem i protektorem Portugalii w wieku 24 lat. Przeciwko kastylijskiej armii atakującej Lizbonę w celu poparcia roszczeń Beatrice zastosowano wszelkiego rodzaju taktyki, ale to zaraza się ich pozbyła.

Jan z Aviz został ogłoszony królem, ale to spowodowało inwazję Kastylijczyków dowodzonych przez Jana 1, wciąż walczącego z roszczeniami swojej żony.

W sierpniu 1385 r. Alvares poprowadził zwycięstwo nad Kastylijczykami, co zakończyło groźbę aneksji.

Alvares był bardzo religijnym człowiekiem. Zbudował wiele kościołów i klasztorów, w tym kościół karmelitów w Lizbonie i kościół Matki Boskiej Zwycięskiej w Batahala.

Po śmierci żony Nuno został zakonnikiem karmelitańskim w założonym przez siebie klasztorze Carmo w Lizbonie. Stał się znany jako Frei Nuno da Santa Maria. Mieszkał w klasztorze aż do śmierci. W ostatnim roku życia odwiedził go król Jan, który uważał, że to Nuno osadził go na tronie i uratował niepodległość Portugalii.

Niestety jego grób zaginął podczas trzęsienia ziemi w Lizbonie w 1755 roku

Jego święto obchodzone jest 6 listopada.