W badaniu przeprowadzonym przez firmę konsultingową i specjalistę w dziedzinie ubezpieczeń zdrowotnych, Williama Russella, oceniono ekosystem integracji w kilkudziesięciu regionach geograficznych w 2026 roku. W końcowym raporcie Portugalii przyznano ogólną ocenę 7,47 na 10 punktów, opartą na równowadze między prawnym dostępem do rynku pracy a zdolnością absorpcyjną krajowego rynku pracy.

Ludność zagraniczna w Portugalii

Według wskaźników makroekonomicznych i demograficznych zebranych w badaniu, populacja migrantów stanowi obecnie 10,80% całkowitej populacji Portugalii. Wśród tej grupy obcokrajowców wskaźnik zatrudnienia wyniósł solidne 76,50%, co firma konsultingowa uznaje za wyraźny znak aktywnego udziału w lokalnej gospodarce i autonomii finansowej w pierwszych miesiącach po przeprowadzce.

Wynik w zakresie otwartości wizowej

Kolejnym filarem, który wyniósł ten kraj do światowej „dziesiątki”, był wynik w zakresie otwartości wizowej, ustalony na 93 punkty w skali 100, odzwierciedlający niewielką liczbę biurokratycznych barier wejścia dla szerokiego grona narodowości.

Międzynarodowy ranking

Na czele międzynarodowego rankingu znajduje się Islandia, która zapewniła sobie pierwsze miejsce dzięki wskaźnikowi zatrudnienia obywateli urodzonych za granicą wynoszącemu 84,2%, w połączeniu z wyjątkowymi wskaźnikami bezpieczeństwa publicznego i bardzo wysokim poziomem zadowolenia wśród użytkowników będących emigrantami.

Luksemburg zajmuje drugie miejsce dzięki najwyższemu wskaźnikowi umiędzynarodowienia w indeksie, gdzie imigranci stanowią ponad połowę społeczeństwa obywatelskiego (51,2%). Nowa Zelandia zamyka podium na trzecim miejscu w światowym rankingu, karana jedynie za bardziej restrykcyjną i selektywną politykę wizową (61 na 100), mimo że gwarantuje 82,3% wskaźnik integracji na rynku pracy dla tych, którym udało się osiedlić w tym kraju.

William Cooper, dyrektor William Russell, ostrzega w raporcie, że jednym z największych błędów popełnianych przez osoby decydujące się na przeprowadzkę do innego kraju jest założenie, że popularność turystyczna miejsca docelowego gwarantuje płynne przejście. Podkreśla on, że prawdziwe przyjęcie wykracza daleko poza początkową życzliwość czy krajobrazy, a mierzy się je łatwością dostępu do opieki zdrowotnej, stabilnością finansową, postawą społeczeństwa wobec imigracji oraz zdolnością obcokrajowca do poczucia się pełnoprawnym członkiem społeczeństwa, a nie tylko przechodzącym gościem.