Ik ben altijd erg onder de indruk van de enorme hoeveelheid oprechte belangstelling die er in Portugal bestaat. Ik heb altijd het scala aan verschillende auto's gewaardeerd dat in de Portugese autoscene te zien is. Vaak zijn het heel andere auto's dan de auto's die je in het Verenigd Koninkrijk zou verwachten.

Een levenslange fascinatie

Een van mijn favoriete onderwerpen is klassieke auto's. Ik denk dat mijn levenslange fascinatie voor auto's voortkomt uit het feit dat ik de zoon ben van een Ford-dealer die zijn beroep uitoefende in de jaren 60 en 70.

Mijn vader was eigenaar van een geautoriseerd Ford dealerschap. Hij had ook een afdeling tweedehands auto's van waaruit hij andere merken verkocht, zoals Vauxhall, BMC, Jaguar en vele andere. Ik leerde dus al op jonge leeftijd veel merken te waarderen.

Omdat we op het platteland woonden, was er altijd veel vraag naar kleine bestelwagens en pick-ups. Bedrijfsvoertuigen verkochten altijd goed en vormden een lucratieve bijverdienste naast de personenwagenverkoop van mijn vader. Ik heb dus dierbare herinneringen aan allerlei klassieke voertuigen.

Er was zelden een saai moment in de garage van mijn vader met allerlei interessante motoren van Morgans, Bentleys met blaasmotor, Jaguars en zwierige Rolls-Royce modellen die met allerlei mechanische kwalen binnenkwamen als toeristen uit Cheshire, Greater Manchester, Merseyside en ver daarbuiten naar Wales kwamen. Al die mensen op de weg houden was een fulltime baan voor de werkplaats.

In de late jaren '60 en '70 was het leven voor een garagist best goed. De autoverkoop was elke zondag gesloten en alleen het voorterrein bleef open voor de verkoop van auto-accessoires, brandstof, olie, paraffine, snoepgoed, tijdschriften en kranten tot 13.30 uur. Dit was het platteland van Wales in de jaren '60 en '70, dus de sabbat werd zeer vereerd en alle 'fatsoenlijke' mensen legden op zondag hun gereedschap neer! Zelfs het maaien van het gazon (vooral met een lawaaierige benzinemaaier) werd streng afgekeurd. Zelfs de plaatselijke pubs waren gesloten - bij wet.

Zondagen

Maar voor mij was de zondag een geweldige dag. Ik vond het vaak leuk om mijn vader te helpen auto's klaar te maken voor de showroom. Dat gebeurde altijd stiekem, verborgen in een afgesloten tuin achter het garagegebouw, waar niemand getuige kon zijn van zulk onheilig zondagsgezwoeg op de 'rustdag' van de Heer. Vroeger werden nieuwe auto's ingesmeerd met een soort gruwelijke smurrie (transportwax) die ze tegen de ergste weersomstandigheden beschermde wanneer ze in de open lucht werden gestald. Dat spul moest er behoorlijk af!

Mijn vader poetste een paar auto's op om ze in de showroom te zetten en zondag was de beste dag om dat te doen. Het was vaak een Cortina MK1 of een Anglia die we onder handen namen, maar af en toe hadden we ook een Zephyr, Zodiac of Consul om op te poetsen.

Na al het schoonmaken kwam de echte traktatie. Ik mocht de handelsplaten op een van de nieuwe auto's plakken en dan vertrokken we voor een zondags ritje, waarbij we wat 'afleveringskilometers' maakten. We reden maar 10 mijl of zo, maar het was altijd leuk voor een kleine jongen om met zijn geliefde vader zoiets cools te gaan doen. En de auto's waren ook geweldig. Ik kan die nieuwe auto geur nu bijna ruiken, terwijl ik schrijf. Ik herinner me dat ik gebiologeerd was door die mooie, glimmende nieuwe auto's die vaak in prachtige pasteltinten waren afgewerkt met bijpassende PVC interieurs. Zelfs de stuurwielen pasten bij elkaar. De interieurs waren zo licht en luchtig. Ik besefte niet dat deze auto's op een dag iconen zouden worden.

Het is dus begrijpelijk dat klassieke auto's voor mij altijd een kwestie van nostalgie zijn geweest. De aanblik, de geluiden en zelfs de geuren die ik op oldtimershows tegenkom, brengen me terug naar die prachtige, gelukzalige dagen. De "wow"-factor van klassieke auto's komt diep van binnen als ik een auto zie die me doet denken aan die magische kindertijd. Nostalgie is een troostende warmte die uit het hart komt. Iconische auto's zijn gewoon de katalysator om het allemaal te laten stromen. Ze raken aan een innerlijk record dat zoveel persoonlijke mijlpalen vastlegt.

Austin 1100/1300

Een klassieker die mij nog steeds aanspreekt, is de Austin 1100/1300 (ADO16). De ADO16 werd oorspronkelijk geproduceerd door de British Motor Corporation en lag aan de basis van een hele reeks kleine BMC-auto's (later British Leyland).

Deze auto's zagen voor het eerst het daglicht in 1962 en werden al snel de best verkochte auto's van Groot-Brittannië. De ADO16 werd op de markt gebracht onder verschillende merk- en modelvarianten, variërend van MG, Wolseley tot een miniatuur Rolls Royce-achtige variant geproduceerd door Vanden Plas. De Princess Vanden Plas-varianten waren voorzien van houtfineer, Wilton-tapijten, pluche lederen zetels, extra chroom en achter opklapbare picknicktafels. De standaard Austin en Morris 1100/1300's waren echter de meest voorkomende van alle ADO16-varianten.

Ik vermoed dat mijn persoonlijke voorliefde voor deze mooie kleine gezinsauto's voortkomt uit de gewoonte van mijn grootmoeder om auto's te kopen. Zij kocht elke 12 maanden een gloednieuwe als de nieuwe kentekenplaten uitkwamen. Klinkt dat een beetje decadent? Nou, misschien wel. Maar ik herinner me dat de jaarlijkse vervanging haar ongeveer £100 per jaar kostte. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat haar gebruikte exemplaren nauwelijks waren ingereden of veel slijtage vertoonden. Ze hadden meestal maar zo'n 4000 mijl gereden en waren uit de meest barre weersomstandigheden gehouden in een verwarmde garage.

Super Gran!

U kunt zich vast wel voorstellen hoe blij ik was toen ik (in mijn 50er jaren) een prachtige Austin 1300GT kon bemachtigen. Dit was de auto die ik altijd wilde dat mijn grootmoeder had gekocht, zodat ze meteen kon veranderen in een Super Gran uit 1970!

De 13GT was een iets sportievere incarnatie van de Austin/Morris 1300 met een nokkerige, dubbele SU-variant van de eerbiedwaardige 1275 cc A-Serie motor. Die kleine duivels konden goed schakelen en ze hadden ook nog eens een geweldig vermogen! Ze waren echt leuk om mee te rijden.

De ADO16 was Alec Isagonis' manifestatie van een 'verlengde' Mini, met praktische 4-deurs voorzieningen, ruimte en een buitengewoon comfortniveau door de toevoeging van het befaamde hydrolastic veersysteem (2-deurs varianten en een stationcar waren ook leverbaar). Deze auto's waren werkelijk meesterwerkjes op zich. Een succesverhaal dat afgemeten kan worden aan hun opmerkelijke en blijvende populariteit.

Maar helaas, voor mijn lieve oude oma eindigde de liefdesrelatie toen onze plaatselijke BL-dealer in 1974 op onze oprit verscheen met de vervanger van de illustere Austin 1300. De veel verguisde, vierkant gestuurde Austin Allegro. Mijn oude oma was niet besmet door alle BL-bashing, maar hoe de verkoper ook probeerde, ze kon er gewoon niet van overtuigd worden dat een bolle 'baby poep gele' (Harvest Gold) auto met een vierkant (Quartic) stuurwiel eigenlijk 'vooruitgang' vertegenwoordigde. Bovendien, en dat is misschien nog belangrijker, steeg haar inruilrekening van £100 plotseling naar £150. Ik denk dat dat de echte deal-breaker was.