In een stad die wordt gekenmerkt door kerken die barokgraniet mengen met Azulejos, staat de Igreja de Cristo Rei als een statement van de 20e eeuw. Deze kerk, voltooid in 1954, was het anker voor de terugkeer van de Dominicaanse Orde naar Porto na meer dan een eeuw van ballingschap.

De architectuur is niet gebaseerd op goud of de typische oudere charme. In plaats daarvan gebruikt het lichtere kleuren en Portugese bestrating om zijn bezoekers te verwelkomen. Het herinnert ons eraan dat heilige ruimten niet altijd terug hoeven te kijken naar het verleden; ze kunnen worden gebouwd om de helderheid en toekomstgerichte geest van de moderne tijd te weerspiegelen. En het slaagt erin om mensen samen te brengen, misschien is dat het enige dat telt.