Lang voordat we wisten dat mensen hun huis in de VS verlieten om in het buitenland te gaan wonen, bijvoorbeeld in Portugal, hoorden we al over cruises op de Douro. Vrienden met meer geld dan wij genoten van verleidelijke tochten op en neer de Portugese rivier, die hen van Lissabon naar Porto en Salamanca (Spanje) voerde en dan weer terug.
In de zes jaar dat we in Portugal zijn, hebben we korte stops gemaakt in Lissabon, met vrienden geluncht in Coimbra en Porto omzeild op weg naar Santo Tirso, waar we een auto hebben opgehaald. Behalve de korte tussenstops hebben we nooit de kans gehad om toerist te zijn.
We zochten op internet naar Douro-cruises die in ons budget pasten en bezochten veel van de speciale plekken die we in Lissabon en Porto wilden zien, brachten tijd door in Coimbra en voeren naar andere opmerkelijke plaatsen.
Voordat we met Covid begonnen, cruisten we graag naar verschillende Caribische havens en eenmaal rond de Middellandse Zee. Er is echter geen vergelijking tussen een rivierboot met 138 passagiers en een zeegaande kolos voor duizenden mensen met 24 uur per dag voederstations en een overvloed aan cholesterol, ondersteund door kunstveilingen in de namiddag en avondentertainment in overvloed.
We hadden verschillende cruises gemaakt naar een groot aantal Caraïbische en Mediterrane havens aan boord van de lijnen Holland America, Norwegian, Royal Caribbean, Celebrity en Carnival voordat we naar Europa en de pandemie verhuisden. Vrienden die een Douro-cruise hadden gemaakt of geboekt, noemden prijskaartjes die begonnen bij (US) $3500 per persoon en opliepen tot boven de $10.000, afhankelijk van de lengte en breedte van de reis.
We wonen meer in een dorp dan in een stad en onze middelen zijn bescheidener.
Dit zou onze eerste Franse reis en riviercruise worden.
Leve het verschil!
De rivier biedt een ander uitzicht dan cruises op de Cariben of de Middellandse Zee. In plaats van omringd te zijn door zeewater, met uitzondering van onze (winkel)havens die we aandoen, glijdt de riviercruise zachtjes tussen de oevers van de Douro langs oogverblindende huizen, spectaculaire landschappen en schilderachtige dorpjes.
Op aanraden van vrienden - veteranen van de Douro - maakten we geen gebruik van optionele excursies. In plaats daarvan stapten we van het schip en wandelden we zelf rond, huurden we een privégids voor Porto en dineerden we met vrienden in Lissabon en Porto.
De all-inclusive prijs van de reis voor twee personen was €2.510, exclusief optionele excursies. Naast alle havengelden waren ook de reis- en repatriëringsverzekering inbegrepen, net als alle drankjes in het restaurant en de lounge, behalve "premium" drankjes.
Het achtdaagse reispakket van het Franse familiebedrijf CroisiEurope omvat accommodatie in een viersterrenhotel(Sana Metropolitan) in Lissabon, alle maaltijden - ontbijt, lunch en diner - aan boord en daarbuiten, en twee sightseeingtours van een hele dag (Lissabon gevolgd door Coimbra) voordat een motorbus ons naar Porto brengt, waar we aan boord gaan van het cruiseschip.
De functionele, ietwat krappe hutten zijn allemaal even groot en bieden weinig bewegingsruimte. Maar de grote, panoramische ramen bieden een opmerkelijk uitzicht.
Het goede nieuws: deze Douro cruise is waar voor je geld - comfortabele hutten en bedden, betoverende plekken die ons worden getoond door ervaren professionals, drankjes in overvloed en heerlijke maaltijden die alleen worden geëvenaard door hun voortreffelijke presentatie ... service, en alles.
Het slechte? Nou, lees verder ...
Echt. Iedere. Dag.
Elke ochtend zie ik Barbra Streisand zingen: "Don't rain on my parade".
Soms denk ik dat we op een bijbelse ark zitten in plaats van op een modern cruiseschip. Op andere momenten denk ik dat we in Babel zijn waar iedereen een vreemde taal spreekt, Frans, dat ik met moeite ontcijfer door het prisma van mijn 60 jaar oude middelbare schoollessen. Hoe dan ook, het zorgt voor meer dan één hoofdpijn.
Wat hoofdsteden betreft, is Lissabon een stad van wereldklasse vol oude en nieuwe schatten. De pastelkleurige huizen, blauwe wateren en charismatische trams doorkruisen op briljante wijze een rijke combinatie van geschiedenis en moderniteit.
Wij doen een typische rondleiding door het oude en het nieuwe van Lissabon, of zoals Patrick het zegt, "verschillende wijken, van laag naar hoog".
Onze Portugese gids is geboren in Zwitserland en spreekt vloeiend Frans en Engels. Aangezien er op onze cruise veel meer Franstaligen zijn dan Engelsen (99% van de cruisepassagiers is Frans), wordt het grootste deel van zijn commentaar in het Frans gegeven, gevolgd door stukjes in het Engels. Het is een strijd om zijn verhaal bij te houden, want Patrick ratelt maar door over de plaatsen die we passeren. In een lopende monoloog vertelt hij informatief. (De rest van de tijd loopt hij gewoon door ... terwijl ik en mijn wandelstok klauteren om hem bij te houden).
We beginnen met een rondleiding door het Tegelmuseum (Azulejo) dat verbonden is aan de Madre de Dios kerk. In al haar gouden pracht en glorie (en bijbehorend klooster) dateert de kerk uit 1509. Onze groep gaat vervolgens naar het Jerónimosklooster, waar ook de kerk van Santa María staat. De bouw begon in 1501 en het bouwwerk is nu verdeeld in zes of zeven delen. De "secundaire" ingang van de kerk was waarschijnlijk bedoeld als altaarstuk voor het gewone volk, dat binnen niet de ellebogen mocht wrijven met de adel. Het hele bouwwerk overleefde de grote aardbeving van Lissabon en de daaropvolgende tsunami die de begane grond wegvaagde.
Na een rondleiding door de kerk komen we bij het thema van deze reis: "Oh, kijk. Het regent weer." We gaan naar de Toren van Belém, maar stappen niet uit de bus om in de rij te gaan staan voor de wereldberoemde Pasteis de Belem-winkel vanwege de hevige wind die de golven in de rivier de Taag opjaagt. In plaats daarvan gaan we naar het Monument van de Ontdekking(Padrão dos Descobrimentos), met uitzicht op de bruggen van 25 april en Vasco de Gama. We rijden een paar keer rond het treinstation Oriente en zien het Christusbeeld Cristo Rei, "Universiteitsstad" - 3,5 mijl van het Rossio-plein en 3,6 mijl van het Dona Maria II Nationaal Theater - samen met zowel de Amerikaanse als de Franse ambassade.
We lunchen in Aldea, een populair restaurant dat door de plaatselijke bevolking wordt bezocht. We krijgen geen menu-opties. Een smakelijke groentesoep wordt gevolgd door zalm, wijn en pudding als dessert. Hoewel de zalm lekker is, ben ik niet zo'n visliefhebber en ik vraag me af of er veganisten en vegetariërs onder ons zijn.
We kijken uit naar onze tijd in Coimbra. We zijn er al eerder geweest, maar alleen om vrienden te ontmoeten voor de lunch. Onze rondleiding zal ons alles laten zien.
We rijden langs de "lift" die nog steeds wordt gebruikt om mensen tussen de lagere en hogere delen van Coimbra te vervoeren en bezoeken het klooster van het Heilige Kruis(Mosteiro da Santa Cruz), een nationaal monument waar de eerste twee koningen van Portugal zijn begraven. Onze bus zet ons vervolgens af bij een populaire voetgangersstraat in de lagere delen van de stad waar we winkelen en lunchen bij Oi8o (Acht), een nieuw restaurant. De specialiteit van vandaag: eend. Weer geen opties.
De middag brengen we door op de universiteit van Coimbra. De universiteit werd in 1290 opgericht in Lissabon en verhuisde verschillende keren totdat ze in 1537 definitief naar Coimbra verhuisde, toen koning João III zijn paleis en de bijbehorende gronden naliet om de school op te richten. Het is een van de oudste universiteiten ter wereld die ononderbroken in bedrijf is, de oudste in Portugal, en heeft een invloedrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van het hoger onderwijs in de Portugeestalige wereld, georganiseerd in acht faculteiten, die bachelor-(licenciado), master-(mestre) en doctoraatsdiploma 's(doutor) verlenen in bijna alle belangrijke vakgebieden.
Ik heb aan verschillende universiteiten lesgegeven, maar geen enkele heeft zo'n indrukwekkende campus als Coimbra. Desalniettemin ben ik blij dat ik mijn doctoraalscriptie niet verdedigd heb in de daarvoor bestemde ruimte, waar studenten van elke universiteit in Portugal de rituelen in deze sobere, sombere omgeving kunnen ondergaan. Bovendien, welke student (of faculteitslid) zou vandaag de dag accepteren opgesloten te worden in een academische gevangenis - met muren van twee meter dik - waarvan de kerkerachtige cellen onder de statige bibliotheekniveaus erboven hurken, waar vleermuizen de onbetaalbare boeken beschermen door de papieretende insecten te verslinden?
De paraplu's van de toeristenwinkels die we tijdens een stortbui kopen, gaan nog geen vijf minuten mee ... totdat brute wervelwinden ze uit elkaar trekken en ze (en ons) een flink pak slaag geven.
Dag vijf brengt ons van Régua naar Pinhão en Porto Antigo. Als we willen, kunnen we het Douro Museum en Quinta do Tedo bezoeken. We verlaten het schip en lopen naar het museum - een koopje van €3,50 per persoon voor senioren en souvenirs. Later, na het diner - een heerlijke varkensfilet mignon - is er een optionele "Porto by Night" excursie en dans. We weigeren om boogie-woogie te doen met de andere bejaarden.
Zaterdag, onze zesde dag, varen we over de Douro van Porto Antigo terug naar Porto (het eerste verwijst naar de drank, het tweede naar de plaats). Er worden deze middag twee excursies aangeboden: de ene is een rondleiding door Porto; de andere ziet Porto per tram en bezoekt het trammuseum. Helaas heeft al dat regenwater de sluizen waar we doorheen moeten aangetast en onze aankomst in Porto met enkele uren vertraagd. De bemanning probeert beide uitstapjes te verzetten. Onze Uber arriveert stipt om 18:00 uur om ons naar een diner te brengen met vrienden die aan de rand van Porto wonen, voorbij Matosinhos (aan de overkant van de rivier Nova da Gaia, waar we aangemeerd liggen).
Paaszondag, dag zeven, omvat bezoeken aan Porto en het nabijgelegen Guimarães. Hoewel we graag het "middeleeuwse" Guimarães hadden bezocht, naar verluidt een van de eerste hoofdsteden van Portugal (andere hoofdsteden zijn Coimbra en - geloof het of niet! - Río de Janeiro), hebben we onze privérondleiding door Porto gepland.
"De naam van Portugal komt van Porto!" verklaart onze gids, Bernardo, terwijl hij uitlegt dat het land van noord naar zuid is gegroeid. Bernardo is geboren in Coimbra, heeft een diploma in zowel architectuur als sociologie en ziet zichzelf als "een kleine ambassadeur voor Porto, mijn stad", terwijl hij wijst op de "Eifelbrug" die in 1886 werd gebouwd en nu zowel passagiers als treinen bedient. We rijden langs een 12e-eeuwse kathedraal en het 6e-eeuwse bisschoppelijk paleis over de Boa Vista Avenue in de chique wijk Bom Fim.
"Vijfhonderd jaar geleden ontdekten we de wereld ... nu ontdekt de wereld ons," grapt Bernardo, wijzend op een scheepswerf waar boten liggen die speciaal zijn gebouwd om de Porto wijn te vervoeren. Hij rijdt ons verder door Afurada, een traditioneel dorp dat bekend staat om zijn vele verse visrestaurants.
We zien het Casa da Música, een cultureel hoogtepunt, waar koren en orkesten bekend staan om hun barokmuziek. Die enorme huizen die we passeren langs de oceaan op Boa Vista? "Ze staan bekend als 'Braziliaanse huizen', herenhuizen gebouwd door de Portugezen die naar Brazilië gingen, fortuin maakten en terugkeerden naar Portugal waar ze deze herenhuizen bouwden," vertelt Bernardo. De prachtige huizen staan verder langs de Avenida Jorge Nuno Pinto da Costa, de straat die we zijn ingeslagen. Huizen in deze "Foz" buurt kosten meer dan een miljoen euro, roept Bernardo uit. "Anders gezegd, dat is €5.000 per vierkante meter om in Foz te kopen!"
Als we de Montevideo Avenue afrijden, komen we bij de rijkste huizen van Porto. Een groot stadspark weerklinkt met echo's van Manhattan's Central Park en Madrid's Parque del Buen Retiro. Als we de Santa Catarina kapel naderen op de hoek van de Rua de Santa Catarina, de belangrijkste winkelstraat van Porto, word ik getroffen door de prachtige decoratieve Portugese tegels, azulejos, die de buitenkant en de onderste helft van de binnenkant van de kerk bedekken. Vlakbij nemen vissers afscheid van hun familie voordat ze de zee op gaan.
Vlakbij Porto's Tram Museum, gevestigd in een voormalige elektriciteitscentrale, wijst Bernardo op een voormalige gevangenis, waar nu het Centrum voor Fotografie is gevestigd, en de mooiste boekwinkel ter wereld, Livraria Lello, die elke dag door 3000 mensen wordt bezocht.
Onze sightseeing gaat verder met het artistieke gedeelte van de Universiteit van Porto, opgericht in 1911, voordat we de grootste kerk van de stad tegenkomen. De Carmo en Carmelitas kerken, gelegen in het centrum van Porto, zijn eigenlijk twee kerken die gescheiden worden door een van de smalste huizen ter wereld, gebouwd om elk contact tussen de nonnen en de monniken bijna onmogelijk te maken. De Carmelitaskerk maakte in de 17e eeuw deel uit van een klooster. Het gebouw heeft een klassieke gevel met een enkele klokkentoren en een rijk verguld interieur. De kerk werd gebruikt als kazerne tijdens de Franse invasie van Porto (1808-1814). De Carmokerk is eenvoudiger, bijna gotisch aan de buitenkant, maar decoratiever aan de binnenkant. Het voormalige klooster links van de Carmelitaskerk is nu het hoofdkwartier van de GNR (Portugese Nationale Garde).
Verwijzend naar de 20.000 azulejotegels in het treinstation São Bento, ontworpen en geschilderd door Jorge Colaço, rondt Bernardo onze rondleiding af met het meest prominente gotische monument van Porto: de 14e-eeuwse Sint Franciscuskerk, zo toepasselijk voor Paaszondag. Een brand veroorzaakt door het beleg van Porto in 1832 verwoestte het oude klooster. In plaats daarvan bouwde de Handelsvereniging van de stad het Beursgebouw (Palácio da Bolsa), een prachtig voorbeeld van 19e-eeuwse neoklassieke architectuur.
Liberté, égalité, fraternité, veronderstel ik.
Op vorige cruises werden fooien - variërend van $10 tot $20 dollar per dag per persoon, of 15-20% - automatisch aan onze rekening toegevoegd voordat we van boord gingen.
Onder de documenten op het bed bevindt zich een kans om aanzienlijke kortingen op toekomstige cruises van CrosiEurope te winnen door een vragenlijst in te vullen waarin we onze cruise-ervaring evalueren. Mijn suggesties zijn tweeledig:
> Bied meer dan één maaltijdoptie aan. Velen van ons houden niet van vis (ik) of zijn veganist of vegetariër. Misschien dekt de verklaring "Als u voedselbeperkingen heeft, vragen we u vriendelijk om ons dat te laten weten bij de receptie" in het cruisecontract dat?
> Zorg voor programmering op de grootbeeld-tv's in elke hut. Behalve de dagelijkse informatie van het schip en één kanaal (misschien twee) met Franse tv, zeggen de andere vier zenders gewoon "Sem sinal" (geen signaal). Een Engelse zender, misschien met nieuws, zou gewaardeerd zijn.
De cruise eindigt met een laatste ontbijtbuffet. Ik ga van boord in de regen, met een ijskoude verkoudheid. "Constipado", zoals de Portugezen zeggen.
De bekroonde journalist Bruce H. Joffe is de auteur van Spanish Towns, Portuguese Villages: Een dagboek voor expats en immigranten, en EXPAT: Leaving the USA for Good. Hij beheert de groep Portugal Living op Facebook.
Bruce H. Joffe is the author of Expat: Leaving the USA for Good and Spanish Towns, Portuguese Villages: A Journal for Expats and Immigrants.
![](/img/placeholder.png)