Het dictatoriale Estado Novo-regime werd omvergeworpen, waarmee een einde kwam aan een van Europa's langstdurende dictaturen en het begin van de democratie in Portugal werd ingeluid.

Anjers en geweren

Als meisje bezocht Carol Wilson Spanje, een ervaring die haar enorme belangstelling voor de rest van Europa aanwakkerde. Ze was in Rusland in het jaar voor Glasnost. Ze herinnert zich nog levendig dat de Berlijnse Muur viel en dat ze vrienden had die in Oost-Duitsland waren opgegroeid: "Ik voelde zoveel voor alle generaties, mijn generatie, die in deze gevangen maatschappijen leefden en niet de kansen hadden die wij hadden. En tijdens mijn leven was het gewoon verbazingwekkend om al die dictaturen te zien vallen en overal regimes en democratieën te zien ontstaan."


Toen Carol Wilson en haar man naar Portugal verhuisden, was ze niet bekend met de reden voor de viering van 25 april. Wilson wordt geprezen als een voorbeeld van een vreedzame staatsgreep en legt uit: "Ze noemen het de Anjerrevolutie omdat er niet is geschoten. Het is een verbazingwekkend verhaal over een baby die een soldaat een anjer gaf, deze in de loop van zijn geweer stopte en toen begon de hele stad het te doen." Tijdens haar onderzoek herinnert Wilson zich de beelden die ze vond: "De revolutie werd teweeggebracht door de jonge soldaten, deze verschrikkelijk mooie jonge mannen met slapperig haar en geen lijnen op hun gezicht, en ze glimlachen." Wilson grapt dat ze er meer uitzagen als jonge mannen op weg naar een concert van de Beatles dan als leiders van een revolutie.

Tegenspoed en verlossing

Carol Wilson is een pionier in de wereld van coaching en bedrijfspsychologie en haar boek is de vrucht van tientallen jaren cultureel, politiek en menselijk inzicht. Haar wijze inzicht in menselijk gedrag heeft haar een meer genuanceerde kijk gegeven op de klassieke kenmerken van protagonisten en antagonisten: "Als ik een personage schrijf dat slechte dingen doet, portretteer ik hem niet als een slecht persoon. Ik zet ze neer als iemand die worstelt met zijn eigen uitdagingen." Ze legt uit dat voor de meeste schrijvers geldt dat hun personages al een deel van hun eigen psyche zijn. We hebben allemaal personages die van binnen rond onze tafel zitten, zegt ze.


De boodschap van Anjers in Lissabon is verlossing en dat tegenspoed uiteindelijk in ons voordeel zal werken. Zoals ze het uitlegt: "Als mensen een redelijk gelukkig leven hebben, zullen ze door het leven joggen en misschien niet veel veranderen en niet veel naar binnen kijken. Maar iemand die alles heeft verloren, meestal door zijn eigen stommiteit, wordt als het ware herboren." Zoals de mythologie van de Phoenix Rising, zegt Wilson.

De kracht van fictie

Op de vraag of ze denkt dat fictie een rol speelt om ons te herinneren aan de mogelijkheden van geweldloze revoluties, antwoordt Wilson nadenkend: "Ik wou dat het zo was. We leven in zulke gewelddadige tijden, nietwaar? Ik denk dat een van de dingen van fictie is dat het heel erg gaat over praten in plaats van vechten. Iemand zei kaak, kaak in plaats van oorlog, oorlog."

Wilson gelooft dat een van de grootste problemen van de huidige samenleving is om mensen te leren luisteren. Ze wijst op de ironie dat mensen nooit horen wat de ander zegt, omdat ze zelf te druk bezig zijn met wat ze hierna gaan zeggen. Haar hoop is dat we uiteindelijk een generatie wereldleiders krijgen die luistert.

Als lezer houdt Wilson van biografieën en boeken over geschiedenis, maar als schrijver verkiest ze de lens van fictie. Voor haar is dat bevrijdender dan het schrijven van non-fictie: "Als je fictie schrijft, maak je tijd vrij. Je kunt alle kanten op en het verandert dingen van binnen." Het is als een therapiesessie, zegt ze.

Decennia vertellen een ander verhaal

Carol Wilson heeft nog meer boeken op stapel staan; een daarvan is historisch en de andere twee zijn vanuit het perspectief van een veel jongere vrouw, haarzelf, van toen ze in de dertig was. Omdat ze uit het perspectief van een dertiger komt, gaan ze veel meer over relaties: "Ik denk dat het voor de meeste vrouwen, en voor mij als dertiger, allemaal draait om huwelijken, ontrouw, wil hij bellen, wil hij niet bellen, emoties. Voor mij was het veel eendimensionaler." Als ze de evolutie van de thema's tijdens haar leven vergelijkt met waar ze nu staat, legt ze uit: "Nu ben ik veel meer geïnteresseerd in wat mensen drijft dan in wat ze voelen en met wie ze een affaire hebben. Ik wil weten hoe ze hun beslissingen nemen en wat de gevolgen van die beslissingen zijn. Ik denk dat het nu minder emotioneel en meer psychologisch is."


Anjers in Lissabon is, zoals ze het zelf zegt, ook een eerbetoon aan Portugal, een land waar zij en haar man erg van zijn gaan houden: "We houden van Portugal. We houden van de mensen. Ik vind een grote diepte en intelligentie in hen." De geschiedenis van Portugal vormt de achtergrond van deze roman, terwijl persoonlijke verhalen het verhaal bepalen in dit scherp geweven boek over liefde, veerkracht en verlossing.