Zittend in een veld, of een bos, of op een berg en de helende harmonie van mijn omgeving in me opnemend, kon ik altijd ervaren dat wolken en zonsondergangen en vogels en bomen en bloemen en bijen allemaal nog even gelukkig als altijd doorstroomden, eeuwig onveranderlijk in essentie. Wat was het verschil tussen mij en de natuur, vroeg ik me af?
Waarom stroomt zij wel en ik niet? Waar ging ik de fout in? De bomen en bloemen zijn niet neurotisch of mentaal in de war, toch zijn ze net zo bewust en gevoelig als ik. Wetenschappelijke experimenten hebben aangetoond dat zelfs planten een vorm van schijnbaar primitieve 'emotionele' of 'symbiotische' verbondenheid hebben met degenen die voor hen zorgen. Planten zijn afgestemd op de gedachten van de mens en staan in trillingsrelatie met alle andere levensvormen. Ze worden ook beïnvloed door de dood van een schepsel. Toch zijn hun reacties kortstondig en niet reflectief.
Een boom piekert niet en maakt zich geen zorgen over hoe hij knoppen en bloesems zal krijgen en vruchten zal dragen. Hij maakt zich geen zorgen over de toekomst, uit angst voor te weinig regen of zonneschijn voor het komende jaar. Het weet niet hoe, of wat, het doet, en toch door een moeiteloze onzelfbewuste ontvouwing, groeit het en opent het zich in glorieuze diversiteit. Net als de rest van de organische natuur is het bewust, maar zonder herkauwende gedachten. De natuurlijke wereld is een fantastisch complex proces van veelvoudige niveaus van Bewustzijn in werking zonder de tussenkomst van separatieve plaatselijk geïndividualiseerde en zelfbewuste mentaliteiten. Die vlekkeloze stroom van Bewustzijn, die het substraat is van alle bestaan, stroomt gewoon door de natuurlijke wereld en ontvouwt deze zonder weerstand.
Daar was mijn antwoord! Ik was vergeten dat ook ik een product van dat proces was. De natuurlijke wereld heeft zich nergens van afgezonderd. Op het relatieve vlak is ze gewoon. Als een functie van de onafscheidelijke Alomtegenwoordigheid wordt ze daardoor in stand gehouden. Maar de mens is zichzelf als een aparte entiteit van de natuur gaan beschouwen, zelfs op het grove relatieve vlak. In de wereld van vandaag voelt hij zich vaak vervreemd, zelfs van zijn eigen ouders en dus, bij uitbreiding, van de hele mensheid. Hij heeft de illusie ingekapseld te zijn in zijn eigen aparte bestaan, met zijn eigen autonome geest en een individueel bewustzijn. Hij voelt zich vreselijk alleen en gelooft ten onrechte dat hij zijn eigen verlossing of 'ontplooiing' voor zichzelf moet zien te vinden. Als hij zijn gevoel van isolement zou kunnen overwinnen - gecreëerd door zijn gevoel van zelf-zijn (ego en geest) - zou hij zich net zo spontaan kunnen ontvouwen als de rest van de schepping.
Maar het is het idee van de geest zelf dat de stroom van dat onderliggende Bewustzijn van het universum belemmert en hem ervan weerhoudt zijn ware aard als het Zelf te ervaren. Het Zelf wordt in het Sanskriet beschreven als Sat-chit- ananda, de oerformule, die Bestaan=Bewustzijn=Geluk betekent.
Dit is de aard van Kosmisch Bewustzijn, dat altijd op ons wacht, telkens als de strak opgerolde veer van het kleine zelf wordt afgewikkeld. En we worden erin ondergedompeld als vissen in de zee. Maar zelfs als we het probleem intellectueel begrijpen; zelfs als we in staat zijn om het feit te accepteren dat we voortdurend bestaan in een staat van niet erkende gelukzaligheid (die alleen de verwijdering van mentale blokkades nodig heeft om het te ervaren, zoals aangetoond in de mystieke ervaring, of in de tijdelijke effecten van sommige psychedelische drugs), helpt het ons niet veel. Hoewel we misschien in essentie weten dat we al het Zelf zijn en dat er dus niets meer te bereiken valt, ervaren we het niet als levende werkelijkheid, maar alleen als een mentaal idee.
Credits: Aangeleverd beeld; Auteur: Muz Murray;
Alle mentale ideeën moeten oplossen in het licht van directe bewuste ervaring. Daarom, aangezien louter intellectuele kennis ons niet gelukkiger maakt, wordt het zinloos om onze sadhana of spirituele praktijk op te geven, wat het enige beproefde middel is om zulke ervaring te realiseren. Als de methodes van de wijzen niet zouden werken, zouden ze niet duizenden en duizenden jaren zijn volgehouden. We kunnen er dus voor kiezen om de methoden te gebruiken en aan onszelf te werken, of om verloren, angstig, agressief, gestrest en ongelukkig te blijven.
Maar hoe dan ook, onze inherente natuur weigert om ons toe te staan te lang achterover te leunen. Als we ons eenmaal bewust zijn geworden van 'op het Pad zijn', kunnen we proberen het op te geven, moe worden van het oefenen en het een tijdje vergeten, maar onze drijfveer zal het uiteindelijk winnen. Als je eenmaal iets van het spirituele leven weet,
kun je niet gemakkelijk terugkeren naar het kool-zijn. Trouwens, de Alomtegenwoordigheid is altijd van binnenuit met ons bezig. Wanneer een lenteknop zijn bloeitijd nadert, zet een onverbiddelijke natuurkracht hem aan om in bloei uit te barsten. En zo is het ook met ons. Er ontstaat een onverwachte druk van binnen die ons ertoe aanzet ons innerlijke werk voort te zetten - om ons tot bloei te brengen. En we negeren de ingevingen op eigen risico. Zelfs angst die zich in de ziel roert is een geboorteang van de geest - een voorbode van onze innerlijke bloei.
Het is verstandiger om ons af te stemmen op deze innerlijke ingevingen die ons vertellen dat we afdrijven van het Zelf, in plaats van te vertrouwen op het ellendige geraaskal van de geest die ons verder op een dwaalspoor brengt. We kunnen niet verwachten dat de eindeloos kwebbelende geest vanzelf tot rust komt. We moeten er iets aan doen. Het glibberige gevoel-van-ego en zijn zelfrechtvaardigingen voor 'afglijden' kunnen nooit worden overwonnen zonder voortdurende waakzaamheid en bewustzijn van zijn sluwe wegen. Er is geen gemakkelijke uitweg. Uiteindelijk hebben we geen hoop om innerlijke vrede te bereiken zonder aan onszelf te werken.
Deel 3 volgt volgende maand:
Uit: De Zoektocht Delen: Openbaringen van een Maverick Mysticus
Te vinden op www.amazon.co.uk / of voor gemakkelijke verzendkosten : www.amazon.es
Website: www.muzmuuray.com








