Deze worden het hele jaar door vaak gezien voor de kust van het Portugese vasteland, en hoewel dit niet het grootste zoogdier ter wereld is (die eer komt de blauwe vinvis toe), komt hij dicht in de buurt. Dit is de prachtige vinvis (Balaenoptera physalus), die zijn naam dankt aan een gemakkelijk te herkennen vin op zijn rug, vlakbij zijn staart. Hij is massief, gestroomlijnd en snel, en ondanks zijn omvang heeft hij een slank en gestroomlijnd lichaam dat hem de bijnaam "hazewindhonden van de zee" heeft opgeleverd, met snelheden tot 40 km/u. Het gemiddelde mannetje is een kolossale 26 m lang en weegt 45 ton, en de vrouwtjes zitten daar niet ver achter, en ze worden 80 tot 90 jaar oud. Wetenschappers hebben vastgesteld dat ze tot 339 m diep kunnen duiken, waarbij de langste tijd onder water 17,3 min bedraagt. Bij de geboorte kan een pasgeboren kalf 1600 kg wegen en ongeveer 6 m lang zijn.
Het is twijfelachtig of dit degene is die Jona tegenkwam, de bijbelse figuur die zogenaamd werd gered van de verdrinkingsdood toen hij werd opgeslokt door een "grote vis" en drie dagen in een walvis leefde voordat hij levend werd uitgebraakt. De vinvis zou qua grootte zeker passen - en voor het geval je het je afvraagt, een vinvis kan geen mens inslikken - dat is fysiek onmogelijk. Hoewel ze enorme monden kunnen hebben, is de keel van een walvis veel kleiner dan je zou verwachten, de grootte van een menselijke vuist. Dus zelfs als iemand in de bek van een walvis wordt geperst, zou hij er snel weer uit worden geperst.
Dit wezen is een filtervoeder dat zijn bek zo wijd opent dat het een hoeveelheid water kan opslurpen die groter is dan het volume van zijn eigen lichaam, en vervolgens kleine vissen en garnalen uitzeeft via de baleinplaten in zijn bek, waarbij hij tot 2.000 kg krill per dag consumeert. De baleinplaten in zijn bek zijn gemaakt van keratine, hetzelfde eiwit waaruit onze vingernagels en ons haar bestaan. Wie zou denken dat zo'n massief wezen zo'n kleine prooi zou eten?
Vinvissen zijn bruin tot donker of lichtgrijs op hun rug met een witte buik, maar de linkerkant van de kop is donkergrijs, terwijl de rechterkant een complex patroon vertoont van contrasterende lichte en donkere markeringen, donker aan de linkerkant van de onderkaak maar wit aan de rechterkant van de onderkaak, en het omgekeerde op de tong. Het verschil in kleur tussen elke kant van het lichaam wordt 'asymmetrische pigmentatie' genoemd en sommige wetenschappers geloven dat dit ongewone kenmerk iets te maken kan hebben met jachtstrategieën, hoewel niets zeker is.
Credits: envato elements; Auteur: SteveAllenPhoto999;
De Internationale Walvisvaartcommissie (IWC) heeft een moratorium ingesteld op de commerciële jacht op deze walvis, hoewel IJsland en Japan de jacht hebben hervat. De soort wordt ook bejaagd door Groenlanders onder de Aboriginal Subsistence Whaling bepalingen van de IWC. De wereldwijde populaties variëren van minder dan 100.000 tot ongeveer 119.000 walvissen.
Hoewel ze vrij schuw en terughoudend zijn als het gaat om het pronken met hun unieke staartwieken en acrobatische braspartijen, zijn vinvissen vaak erg vriendelijk tegen boten.
Ondanks hun gemak bij het spotten van prooien, hebben walvissen een slecht driedimensionaal zicht, met ogen aan weerszijden van hun kop. Hun enige roofdier is de orka, die alleen achter de jonge dieren aangaat - en natuurlijk de mens.
Paring en balts van walvissen
Als het paartijd is, trekken veel walvissen naar warmere wateren, vooral als ze in een kouder oceaangebied leven. Net als andere zoogdieren hebben walvissen hun eigen speciale gedragingen om de vrouwtjes het hof te maken: ze zingen, roepen en strelen. Vrouwelijke walvissen zijn soms kieskeurig als het gaat om met wie ze paren, en een beetje flirterig (in moderne termen zou ze rondslapen), waarschijnlijk om er zeker van te zijn dat ze zwanger wordt. Ze zal maar één keer in de 1 tot 5 jaar bevallen.
Deskundigen zeggen dat ondanks de aanzienlijke daling van het aantal sterfgevallen sinds het einde van de commerciële walvisvangst en het snelle herstel van hun populaties, ze nog steeds een zeer kwetsbare soort zijn, waarbij de gevolgen van de klimaatverandering opnieuw de kop opsteken.
Marilyn writes regularly for The Portugal News, and has lived in the Algarve for some years. A dog-lover, she has lived in Ireland, UK, Bermuda and the Isle of Man.
![](/img/placeholder.png)