Hun levens worden gevormd door het ritme van het werk, het gewicht van de scheiding en de kleine routines die alles bij elkaar houden.

Ze zijn allebei vissers, gebonden aan hetzelfde stuk zee, zelfs als conflicten hen uit elkaar houden. De film ontvouwt zich over een jaar en blijft dicht bij het gewone: netten repareren, lange stiltes, de terugkeer naar de kust. Er is geen verhaal dat je naar een betekenis duwt; het dagelijkse werk spreekt voor zichzelf.

De film is geregisseerd door Bisan Owda en werd vertoond op de openingsavond van de Algarve Film Week als onderdeel van het Monstrare International Social Film Festival programma.

Free Fish legt zichzelf niet uit. In plaats daarvan vraagt het je om op te letten. Betekenis bouwt zich langzaam op door herhaling en stilte, gedragen door de constante aanwezigheid van de zee. Het is het soort film dat je bijblijft, niet omdat hij je vertelt wat je moet voelen, maar omdat hij je de ruimte geeft om te blijven zitten met wat je hebt gezien, lang nadat hij is afgelopen.