Het spreekt van beweging, migratie, rivieroversteken, spoorwegtijd en het blijvende menselijke verhaal van vertrekken en aankomen. Dit deel van Lissabon, waar de stad samenkomt met de rivier de Taag en waar al zoveel levens zijn gepasseerd, heeft iets aandoenlijks. Dat is een van de redenen waarom de locatie voor de lancering van mijn debuutroman, De rode zijden jurk, zo belangrijk voor me was. De avond was diep persoonlijk. Maar het was ook, op een bescheiden manier, internationaal, maatschappelijk en historisch. Het vond plaats in een gebouw waar Portugal al heel lang de rest van de wereld ontmoet.

Op 31 maart lanceerde ik het boek in creatieve samenwerking met The Editory Riverside Santa Apolónia. Zelfs nu nog voel ik de emotie van die avond. Na jaren van dit verhaal privé dragen, schrijven en herschrijven, twijfelen en doorgaan, markeerde de avond het moment waarop het eindelijk de wereld in stapte. Een eerste lancering is niet zomaar een datum op de kalender. Iets intiems wordt zichtbaar. Iets dat lang dicht bij je is gehouden, wordt eindelijk in de handen van anderen gelegd.

Om dat op deze plek te doen, voelde bijzonder resonerend. Dit is geen gewoon adres in Lissabon. Gelegen tussen de stad en de rivier, draagt het niet alleen architectonische geschiedenis met zich mee, maar ook emotionele geschiedenis, voelbaar in de openheid naar het water toe en in de subtiele melancholie die sommige gebouwen lijken vast te houden nadat ze zoveel menselijke beweging hebben meegemaakt.

Dat is een deel van wat de samenwerking met The Editory Riverside zo betekenisvol maakte. Met oprechte gevoeligheid voor de geest van het gebouw, nu herbestemd tot een hedendaags hotel, en een oprechte toewijding aan de kunst, gaf het team van The Editory de avond met gratie vorm. Ze waren niet alleen gastheer. Ze hielpen het tot leven te brengen.

Beeld: Natalie Turner leest voor bij de lancering van The Red Silk Dress, The Editory Riverside Santa Apolónia, Lissabon.


In een rode jurk, ontworpen door de Portugese ontwerpster Catarina Castanho, met kantwerk dat elegant aanvoelde en trouw aan de geest van het boek, liep ik onder lantaarnlicht door de lange marineblauwe gang, langs versleten leren koffers, oude typemachines, een wereldbol en overblijfselen van spoorwegcommunicatie, die allemaal het interieur een stille taal van reizen en herinnering gaven. Het voelde sfeervol en diep overwogen toen ik me naar mijn gasten bewoog, die allemaal elegant en zorgvuldig gekleed waren. Kaarslicht en warme gesprekken gaven de avond die bijzondere energie die ontstaat als mensen weten dat ze iets doordachts en zeldzaams binnenstappen.

De avond ontvouwde zich door middel van toespraken en artistieke reflectie, waarbij mijn man Carl als ceremoniemeester het geheel met warmte en standvastigheid leidde. Mijn goede vriendin, de Zweedse kunstenares Ingela Johansson, was overgevlogen uit Stockholm. Haar schilderijen, gemaakt rond de zeven emotionele drempels van het verhaal, zorgden ervoor dat het boek niet alleen door taal werd ervaren, maar ook door kleur, vorm en gevoel. Lucy Musk, COO van The Portugal News, deelde een warme en gulle reflectie. Bettina von Stamm, een geliefde vriendin en creatieve visionair uit Duitsland, bracht een diepe stem in de avond. Mijn zus Caroline kwam uit Engeland om me te helpen en haar praktische steun en vaste aanwezigheid achter de schermen betekenden meer dan ik gemakkelijk kan zeggen.

Zestig gasten van 22 nationaliteiten verzamelden zich in een kamer in Lissabon, in een van de oudste poorten van Portugal, rond een verhaal. Twintig mensen waren overgevlogen van overzee, wat me diep ontroerde. Het station is van oudsher een contactpunt tussen Portugal en de rest van het land, en de avond leek op een eigentijdse manier de grotere geschiedenis binnen deze muren te weerspiegelen.


Misschien sprak Santa Apolónia me zo aan omdat ik hier ook van elders kwam. Na twaalf jaar in Azië kwamen Carl en ik vanuit Maleisië naar Portugal, met de vreemde mengeling van hoop, desoriëntatie en mogelijkheden die vaak gepaard gaat met een nieuw begin. Dit land is ons thuis geworden. Nu onze vierde verjaardag hier dichterbij komt, begrijp ik beter waarom deze avond me zo diep heeft geraakt. Sinds ik hier ben, ben ik ook het woord saudade beter gaan begrijpen, die tedere pijn van verlangen, afwezigheid en herinnering. Het is een gevoel waar ik het woord nooit voor kende, maar dat wel centraal staat in de emotionele wereld van The Red Silk Dress. Het was niet alleen de komst van een boek. Het was ook, op een stille manier, een deel van mijn eigen voortdurende aankomst.

De rol van de redactie hierin verdient meer dan een bedankje. Als voortreffelijke gastheren hebben ze oprechte zorg besteed aan elk detail. De schoonheid van de omgeving, het elegante buffet, de gratis wijn en de hartelijkheid van het welkom zorgden ervoor dat het niet alleen voelde als een evenement om bij te wonen, maar als een ervaring om binnen te gaan. In een tijd waarin zoveel als transactioneel aanvoelt, had een avond met zoveel aandacht iets diep herstellends. Het herinnerde me eraan dat gastvrijheid op zijn best gaat over sfeer en ruimte bieden.

Dat is wat me nu bijblijft. Wat me het meest bijblijft is de diepere waarheid dat verhalen de wereld niet in abstracto binnenkomen. Ze komen ergens aan. En soms, als we geluk hebben, komen ze aan op plaatsen waarvan de geschiedenis hun betekenis verdiept en uitbreidt. Op 31 maart kwam The Red Silk Dress de wereld binnen in Santa Apolónia, een plek die al lang begrijpt dat elke aankomst de schaduw van vertrek met zich meedraagt, en elk vertrek de mogelijkheid van terugkeer.

www.theredsilkdress.com

Over Natalie Turner

Natalie Turner is een Britse auteur die in Lissabon woont. Haar debuutroman, The Red Silk Dress (februari 2026), verkent identiteit en verlangen. Ze werkt ook internationaal als leiderschapsadviseur en is de oprichter van Women Who Lead.

Hoofdafbeelding: De Editory Riverside Santa Apolónia aan de rivier in Lissabon, waar het eerste treinstation van Portugal stond.