Ze is geboren in Coimbra en heeft daar Beeldende Vorming gestudeerd, maar haar nieuwsgierigheid naar materialen en hun mogelijkheden bracht al vroeg een instinctieve verbinding aan het licht. Maria heeft zich altijd aangetrokken gevoeld tot de manier waarop een draad buigt, hoe een oppervlak weerstand biedt en hoe een vorm ontstaat uit gebaren. Ze voelde dat ze objecten kon creëren op talloze manieren, geleid door haar creativiteit en intuïtie.

Van beeld naar materialiteit

Door haar studie visuele vorming was het maken van beelden een constante in haar leven. Ze liet zien hoe tweedimensionaliteit boodschappen overbrengt, details benadrukt en schoonheid oproept, zelfs van afbeeldingen in tijdschriften van voor het digitale tijdperk. Toch voelde ze dat er iets ontbrak: materialiteit en de fysieke, sculpturale mogelijkheden ervan. Textiel bood haar vrijheid, de mogelijkheid om te bouwen, in de lucht te tekenen en vorm te geven aan verhalen en observaties.

"Het was geen rationele keuze. Het was een herkenning, als het vinden van een taal die je al die tijd sprak zonder het te weten. Voor mij hebben ruwe materialen een eigen wil. Leren luisteren naar die wil, de materialen me laten vertellen hoe ver ik kan gaan, welke spanning ze kunnen vasthouden, welk gebaar ze vragen - is een stille dialoog waarin ik leid, maar ook geleid word. Het is een zeer plezierige uitdaging."

Credits: Aangeleverd beeld; Auteur: @joaoppmarcelino ;

Inspiratiebronnen

Maria vindt inspiratie in de schoonheid van dingen: de gebaren van mensen die met hun handen werken, de kracht van het staan voor een kunstwerk en de landschappen van Portugal, vooral de Vicentiniaanse kust, waar wind, licht en water haar perceptie bepalen.

Creatief proces

Haar creatieve proces is ritueel maar intuïtief. Ze begint meestal met het kiezen van de juiste muziek voor dat moment en het zetten van een kopje van haar favoriete thee. Een belangrijk onderdeel is het natuurlijke licht dat haar studio overspoelt. Daarna verzamelt ze materialen, schetst de eerste gebaren in een notitieboek en rangschikt elementen als een moodboard. De hands-on dialoog begint en wanneer een stuk compleet aanvoelt "op zichzelf ademt", weet ze dat het af is. Haar favoriete moment is het crescendo van de creatie: de conceptie van de ruimte, de schetsen, het moodboard en uiteindelijk het eerste gebaar.

Er is geen typische dag in Maria's studio. Op sommige dagen wordt er gecreëerd, op andere dagen wordt er geobserveerd of gewacht en op veel dagen wordt er geproduceerd. De studio volgt haar eigen ritme.

Maria's technieken, waaronder manden vlechten op rol en weven van textiel, worden op een sculpturale en inventieve manier benaderd. "Ik gebruik ambachtelijke technieken als een taal, niet als een bestemming. Ik hou ervan om ze te pushen, te vervormen, opnieuw uit te vinden, met respect voor hun afkomst maar zonder erdoor beperkt te worden."

Ze gelooft dat objecten emotionele herinneringen dragen. Elk materiaal bevat lagen van tijd. Herinneringen aan handen, landschappen en oorsprong, en haar werk voegt nog een laag toe aan dat continuüm. Hergebruik en herbestemming staan centraal in haar werk. Maria verzamelt vaak gevonden materialen, zoals touwen van het strand, die hun eigen geschiedenis en vibratie met zich meebrengen.

Materialen als taal

Textuur communiceert voor Maria net zo direct als woorden of beelden. "Textuur spreekt tot het lichaam, via het zicht en de tastzin, waardoor mensen een werk leren kennen zonder het te vertalen." Licht en schaduw zijn even belangrijk: "Licht maakt het gebaar af; schaduw onthult wat de draad verbergt."

Credits: Geleverd beeld; Auteur: @joaoppmarcelino ;

Maria heeft geëxposeerd op de Lisbon Design Week en samengewerkt met platforms als Homo Faber. Tegenwoordig ziet ze een vruchtbaar kruispunt in Portugal, waar ambacht, kunst en design steeds meer samenkomen. Ze merkt op dat jongere generaties zich opnieuw verbinden met ambachtelijke tradities, niet als overblijfselen uit het verleden, maar als levende kennis. Ambacht wint aan kracht als de maker wordt gewaardeerd, als handmatige kennis wordt erkend als onderzoek in plaats van als versiering.

"Ik zie traditie en technologie niet als tegenpolen. Veel hedendaagse stukken combineren geavanceerde technieken met voorouderlijke materialen zoals vlechtwerk, linnen en klei. Innovatie wist de oorsprong niet uit, maar breidde deze uit. AI is gewoon een ander hulpmiddel dat mogelijkheden opent zonder materiële kennis te vervangen. De toekomst van ambacht ligt in deze co-existentie: de continuïteit tussen wat we erven en wat we uitvinden."

Nieuwe richtingen

Momenteel verkent Maria een nieuw hoofdstuk in haar praktijk: tekenen door middel van textiel. Door borduurtechnieken te herinterpreteren, creëert ze een directe, grafische taal op textieloppervlakken. Deze benadering verschuift traditionele methoden en opent nieuwe relaties tussen lijn, gebaar en materiaal.

Maria is geboren en getogen in Coimbra, maar haar creatieve leven omspant nu Lissabon en Praia da Ingrina, een ritme van werk, creatie en ademruimte.

Het werk van Maria Pratas is een meditatie over materiaal, herinnering en gebaar - een dialoog tussen de hand, de draad en het licht, waarbij elk stuk de polsslag draagt van zowel erfgoed als uitvinding.

Ontdek meer over Maria's kunst op haar Instagram pagina @ _maria_pratas_