Maybach pozwala usiąść w tym niszowym zakątku transportu samochodowego. A raczej bardziej prawdopodobne jest, że rozłożysz się tam, a siedzenie będzie masować Twój kręgosłup, podczas gdy Ty będziesz popijać idealnie schłodzony kieliszek bardzo drogiego szampana. Świat na zewnątrz jest zredukowany do odległej, nieco brudnej niedogodności.

Odrodzenie

Nowoczesny Maybach, odrodzony pod uspokajająco teutońskim parasolem Mercedesa, jest zasadniczo tym, co dzieje się, gdy kilku bardzo sprytnych inżynierów otrzymuje polecenie zbudowania najlepszego samochodu na świecie. Rezultatem jest samochód tak naszpikowany technologią i luksusem, że przeciętny luksusowy sedan czuje się jak ławka w parku z urojeniami wielkości.

Po wejściu do środka od razu rzuca się w oczy fakt, że wszystko, co można zobaczyć, dotknąć lub niejasno gestykulować, zostało wykończone czymś, co kiedyś było żywe, rzadkie lub co najmniej rujnująco drogie. Fotele nie tylko grzeją, ale rozgrzewają jak miłe wspomnienie. Nie tylko masują, ale ugniatają i delikatnie pieszczą duszę. Wszędzie są ekrany, świecące miękko jak panel kontrolny w statku kosmicznym zaprojektowanym przez kogoś, kto pije herbatę ziołową i słucha muzyki wielorybów.

A jednak, przy całym tym bogactwie, Maybach ma osobliwy problem. Istnieje w świecie już zdominowanym przez dwóch tytanów nadmiaru. Bentley i Rolls-Royce.

Mitologia na kołach

Rolls-Royce i Bentley nie tylko budują luksusowe samochody. Spędziły one ponad sto lat budując mitologię na kołach. Weźmy na przykład Bentleya. To rodzaj samochodu, który kupujesz, jeśli chcesz luksusu, tak, ale także słabej sugestii, że w każdej chwili możesz toczyć się po wiejskiej drodze z nieprzyzwoitą prędkością z labradorem w bagażniku i nawykowym lekceważeniem krajowego ograniczenia prędkości. Jest w tym pewna muskularność. Nawet duży, dostojny Mulsanne sprawia wrażenie, jakby mógł wycisnąć na ławce małą wioskę, jeśli zostanie sprowokowany. Jest też Rolls-Royce Phantom, motoryzacyjny odpowiednik bycia ocenianym przez własnego lokaja. To nie jest samochód, to deklaracja. Deklaracja. Tocząca się katedra dobrego smaku uszlachetniona niewyobrażalnym bogactwem. Kiedy siedzisz w Royce'ie, nie czujesz się jak w samochodzie, czujesz się, jakbyś został pasowany na rycerza. Drzwi nie otwierają się, lecz suną. Jazda nie pochłania nierówności, ale wymazuje je z istnienia.


Gdzie w takim razie plasuje się Maybach? Cóż, co ciekawe, gdzieś pomiędzy, a czasami zupełnie gdzie indziej. Tam, gdzie Bentley jest sportowy, a Rolls-Royce dostojny, Maybach jest kliniczny. To precyzyjny luksus. Nie tyle wachluje, co oblicza optymalny poziom wachlowania, a następnie wykonuje go z przerażającą skutecznością. Jazda jest zadziwiająco płynna, ale zawsze masz świadomość, że gdzieś, głęboko w elektronicznym mózgu samochodu, w każdej sekundzie dokonywanych jest milion mikroregulacji, aby zapewnić, że Twoja latte nawet nie drgnie. To inżynieryjne OCD jest zarówno największą siłą Maybacha, jak i jego piętą achillesową. Ponieważ luksus na tym poziomie to nie tylko komfort. Chodzi o teatr. Chodzi o irracjonalność. Chodzi o rodzaj odpustu, który nie ma absolutnie żadnego sensu w prawdziwym świecie.

Rolls-Royce to rozumie. Bentley też to rozumie. Budują samochody, które sprawiają wrażenie, jakby miały duszę, nawet jeśli ta dusza jest nieco oderwana od rzeczywistości. Maybach natomiast sprawia wrażenie, jakby miał doktorat. Jest bezsprzecznie genialny. Posiada geniusz w najbardziej wymiernych aspektach i z tego powodu rozsądek podpowiada, że jest prawdopodobnie najlepszy z całej gamy. Cisza, technologia, czysta bezwysiłkowość. To wszystko tam jest, podkręcone do absolutnego maksimum, a następnie dopracowane jeszcze bardziej. Ale czy to pobudza lędźwie? Czy sprawia, że uśmiechasz się jak idiota tylko dlatego, że istnieje? Cóż. Nie do końca.

I to prowadzi nas, dość intrygująco, do Chin.

Ponieważ podczas gdy Europa była zajęta polerowaniem swoich srebrnych sztućców i wspominaniem swojego wspaniałego dziedzictwa motoryzacyjnego, Chiny budowały własną wizję motoryzacyjnego luksusu. Okazuje się, że gdy połączy się ogromne zasoby, kolosalny rynek krajowy i całkowity brak szacunku dla tradycji, otrzymuje się coś dość potężnego.

Mobilny salon

Chińskie samochody luksusowe są pod wieloma względami duchowymi kuzynami Maybacha. Mają obsesję na punkcie technologii, komfortu, idei, że samochód jest mniej maszyną kierowcy, a bardziej mobilnym salonem. Ekrany dominują, funkcji jest mnóstwo, a fotele robią rzeczy, które sprawiłyby, że fizjoterapeuta by się zarumienił. Ale dzieje się coś jeszcze. Coś interesującego. Ponieważ bez bagażu historii chińscy producenci mogą na nowo zdefiniować, co tak naprawdę oznacza luksus. Nie są związani potrzebą przywoływania okazałych domów lub wielkiego dziedzictwa turystycznego. Zamiast tego budują samochody, które czują się jak przyszłość. Mogą one być minimalistyczne, hiperpołączone i bezapelacyjnie nowoczesne.

Niektóre chińskie luksusowe barki są oczywiście elektryczne, ponieważ świat zmierza w tym kierunku, czy nam się to podoba, czy nie. A to daje im przewagę. Elektryczne układy napędowe są z natury płynne, ciche i bezwysiłkowe. Zasadniczo wszystko to, czego oczekujesz od luksusowej limuzyny. Usunięcie silnika spalinowego eliminuje wibracje, hałas i złożoność. Pozostaje pogodny, niemal niesamowity spokój. W tym sensie Chiny nie tylko nadrabiają zaległości, ale potencjalnie je przeskakują.


Oczywiście nadal istnieje przepaść. Prestiżu marki nie buduje się z dnia na dzień. Nie można po prostu zdecydować się na rywalizację z Rolls-Royce'em i oczekiwać, że ludzie wyłożą kilkaset tysięcy funtów. Takie rzeczy wymagają czasu. Wymagają narracji, mistyki, poczucia, że kupujesz coś większego niż suma samego samochodu. Ale trajektoria jest jasna. Ustalony porządek, Bentley, Rolls-Royce i Maybach nie pozostają już bez konkurencji. Przy stole pojawili się nowi gracze, którzy przynieśli ze sobą laptopa, akumulator i zadziwiającą ilość ambicji i możliwości.

Dla współczesnego świata

Gdzie więc pozostaje nasz Maybach? W dość ciekawej pozycji. Pod wieloma względami jest to idealny luksusowy samochód dla współczesnego świata. Jest zaawansowany technologicznie, niezwykle wygodny i absolutnie nienagannie zaprojektowany. Nie przechwala się, nie pozuje, po prostu robi swoje, będąc bezsprzecznie doskonałym.

Ale w segmencie, w którym doskonałość jest tylko punktem wyjścia, stoi przed dylematem. Czy oprzeć się na swojej klinicznej błyskotliwości i zaryzykować przyćmienie przez bardziej charyzmatycznych rywali? Czy też znajdzie sposób na wprowadzenie odrobiny szaleństwa i teatru do swojej nieskazitelnej egzystencji?

Na tym poziomie nie kupujesz tylko samochodu. Kupujesz uczucie. I choć Maybach z pewnością sprawi, że poczujesz się bardzo, bardzo komfortowo, to nie do końca sprawi, że poczujesz się jak król świata. A czasami, gdy masz zamiar przekazać klin pieniędzy, który prawdopodobnie odpowiada PKB małego kraju; uzyskanie "królewskiego" traktowania jest prawdopodobnie tym, na co zasługujesz.